Muziek uit vervlogen tijden: Is ook schitterend! – Voltooid Verleden Tijd

“De straten nat, de stad verlaten, loop ik diezelfde weg alleen. Jij moet hier ook hebben gelopen, maar wist ik maar waarheen.”

Ook de vervolgalbums Dichterbij (1999) en 4 (2005) werden aangeschaft, maar haalden het wat mij betreft niet bij dat eerste album. Misschien was het de magie van een eerste (enige) serieuze relatie, misschien hoorde het bij het idee dat ik de hele wereld aan kon, misschien hoorde het bij die ene winter dat alles perfect was, maar het gevoel dat ik bij het album Hemel & Aarde had heb ik nooit meer zo intens ervaren als bij deze band.

De meest “grijsgedraaide” nummers? Dat waren (op volgorde en na vvt):

  • Niemand (tevens een grote rol in mijn roman) (“En ik lees nog eens het laatste hoofdstuk, bij het laatste beetje licht. Ik wil wel verder maar het einde is in zicht. […] Volledig moe gestreden in deze ongelijke strijd. Hoe had ik ooit kunnen weten, hoe het zonder jou zou zijn. Dagenlang in een eindeloos refrein.”)
  • Heel even maar (“Dus we heffen het glas en we drinken op het leven en de liefde en de morgen en de avond en de nacht.”)
  • Ik wil jou (“O, ik heb een grote villa en bakken vol met geld, ik heb alles wat een mens kan kopen, maar ik wil jou, jou alleen. Ik wil jou, voor mij alleen.”)
  • Duivel van de nacht (“Voorbij, die goeie ouwe tijd. We moeten door, heimwee zonder spijt.”)
  • Hemel & Aarde (“Want ik wil liever niet degene zijn die jou belet jezelf te zijn. Ik wil liever niet degene zijn die jou belet te gaan.”)
  • Het Vuur (“Dichterbij, raak me aan. Achteruit, laat me gaan. […] het schip strandt waar het strandt.”)

Laatste keer (“[…]Of zie je nu het grote niets? Dat je aanstaart uit het donker van de rand van je bestaan. Vanaf de puinhoop van de kansen die je voorbij hebt laten gaan.”)

Terwijl ik dit stuk schrijf zet ik uiteraard even die muziek op (dat inmiddels al een hele tijd op mijn harde schijf staat en ik via een app. op mijn iPad kan besturen (om maar even de vooruitgang te benadrukken)) en word teruggegooid in de tijd. Nog steeds voel ik de emoties en de kracht van de stem van Joost Marsman.
“Is dit nou het einde van het feest? Wil jij dan soms beweren dat er nooit iets is geweest? Maar wat je niet hebt gehad, raak je ook niet kwijt.”

Het is (als ik het me goed herinner) voorjaar 2009 wanneer ik in mijn woonplaats de borden zie staan dat I.O.S voor de laatste keer zal optreden in onze schouwburg en ik weet dat het daarmee ook de allerlaatste kans is om ze ooit nog live te zien. Die kans liet ik lopen en ik heb er nog steeds spijt van!  Er zijn veel goede Nederlandstalige bands (geweest), maar er zijn er maar heel weinig die me met hun teksten zo diep hebben kunnen raken als Is Ook Schitterend!.

Er is geen enkel nummer dat me zo mezelf kan laten voelen als deze.

“Zoekend naar de juiste woorden, de muren komen op me af. Heb ik jou dan echt verloren, ben ik echt weer terug bij af. […] Voltooid Verleden Tijd.”

*Bron: Wikipedia
**Bron uitgelichte foto: website van IOS.

  • Lyrics: Is Ook Schitterend (I.O.S)

Related posts

Leave a Comment