Angst overwinnen? Andere fiets!

Het is inmiddels alweer een heel lange tijd geleden dat ik op pad ging met een racefiets. Op de een of andere manier is het plezier dat ik vorige jaar beleefde aan fietsen (9000 km) volledig verdwenen. Dat vroeg om maatregelen! 

Op 25 augustus om half elf ‘s ochtends besloot ik dat ik er genoeg van had om mijn angst me nog langer te laten domineren,

ik besloot dat ik iets moest doen om die angst de kop in te drukken. 

Ik geef heel eerlijk toe dat alle berichten over doodgereden wielertoeristen en (professionele) wielrenners me de laatste tijd niet onberoerd hebben gelaten en het idee dat ik eventueel voor zo’n stomme hobby als wielrennen mijn kinderen “alleen” achter zou moeten laten stond me weinig aan, dus was er maar één oplossing: thuisblijven!

Natuurlijk hield ik dat niet vol, want ik moest dochter elke dag naar school brengen (elke dag 13 km), maar fietsen op de elektrische fiets is niet racen (discussiepunt!) dus dat telde niet. Later besloot ik dat de hybride fiets met race-achtig stuur ook niet telt, dus ook die maakte gewoon (langzame) kilometers. Toch was mijn racefiets met die dunne bandjes nog niets, het was een stap te ver.

Ja, de angst was hardnekkig!

Tijdens een discussie met echtgenoot kwamen we tot de conclusie dat mijn angst niets met de weg te maken heeft, maar mijn fiets de schuldige is.

Hoogstwaarschijnlijk is het frame te klein, waardoor ik teveel op de voorkant leun en de fiets te instabiel wordt. Daardoor kan ik slechter sturen en dat veroorzaakt angst. Het feit dat het ding minder weegt dan een bezemsteel weegt… uhm… ook zwaar in het geheel.

Al met al genoeg redenen om het ding te verbannen naar Marktplaats. 

Ho stop! Dat gaat te ver. Als Tacx fiets voldoet hij prima. Maar goed, toen kwam de vraag: ‘Wat nu?’ Ik heb een fietsdoel voor volgend jaar (verschoven vanuit dit jaar) dus fietsen “moet” ik! De oplossing: De winterfiets van echtgenoot voldoet prima als trainingsfiets.

Dus besloot ik die op 25 augustus uit te proberen. Er zat inmiddels een kortere stuurpen op en het zadel was in een paar minuten verplaatst.

‘Geen excuses meer en het brein uitschakelen’ was het devies. 

Uiteraard niet teveel, want ik had het ook nodig. Natuurlijk vond ik het nodig om die fiets meteen in het heuvellandschap van de Veluwe te gaan gebruiken, maar daarover later meer in een volgende blogpost.

Related posts

Leave a Comment