Anyroad

In mijn vorige blogpost schreef ik over angst overwinnen en opnieuw de weg op gaan. Ik besloot toen om de fiets van echtgenoot uit te proberen om te zien of het een oplossing zou zijn voor mijn probleem. 

Een hele tijd geleden had ik al een kortere stuurpen op zijn fiets laten zetten, maar tot dan toe was ik er nog niet aan toe gekomen hem daadwerkelijk te proberen. Lees: ik wilde er geen tijd voor nemen. 

Al vanaf het moment dat echtgenoot die fiets kocht ben ik er verliefd op. Met name om de breedheid er van. Breed frame, breed stuur, brede banden, dus het was eigenlijk niet eens een grote straf erop te rijden. 

Misschien had ik achteraf gezien beter een andere route kunnen kiezen, want het was een zwaar ritje en de gemiddelde snelheid was bizar laag. Nu is het zo dat deze fiets heel veel zwaarder is dan mijn Carbon racefiets, maar als je ineens 8-10 km per uur langzamer fietst is dat even slikken. 

Toen ik van huis vertrok wist ik nog niet waar ik naartoe wilde, maar ik wist wel dat ik richting Arnhem Noord zou vertrekken. Toen ik de Zypendaalseweg op wilde rijden besloot ik op het allerlaatste moment de Amsterdamseweg op te fieten. Ik was vergeten hoe zwaar die kan zijn en had al snel spijt van die impuls actie. 

Niet veel later ruilde ik de spijt ik voor blijdschap en een euforisch vrijheidsgevoel. 

Met een maximum van bijna 50 km per uur (achteraf gezien, want tijdens keek ik niet op mijn horloge) reed ik richting Papendal. 

Daar liet ik twee afgetrainde mannen  voorgaan, maar kreeg spijt toen bleek dat ik ze in moest halen. Toen ik belde keken ze eerst om en gingen daarna tergendlangzaam opzij, waarbij de ene afremde om achter de ander te komen. Ik moest er echter wel behoorlijk aan trekken om er voorbij te komen. 

Ik reed met zo’n 32 km per uur bij ze weg op de Koningsweg en was doodsbang dat het van die vervelende wielrenners waren die vrouwen graag laten zien dat ze niets voorstellen door erachter te gaan hangen. Mijn hartslag was behoorlijk hoog toen ik een aantal kilometer verderop de weg overstak en mijn opluchting was groot toen bleek dat de mannen niet meer achter me zaten. 

Het was rustig op de Koningsweg richting Terlet en ondanks het feit dat mijn snelheid niet heel hoog lag was mijn hartslag dat wel. 

Het maakte me helemaal niets uit, ik was aan het wielrennen en het maakte me dolgelukkig. 

Het herstel zou van later zorg zijn. 

Het was prachtig weer en ter hoogte van het pannenkoekenhuis vroeg ik me af of al af zou slaan terug naar Arnhem of gewoon lekker doorfietsen. Het fietsen beviel me prima en ik besloot richting Terlet te gaan. Ook vanaf de ingang van de Hoge Veluwe tot aan de A50 was het abnormaal rustig en was er weinig uitdaging wat betreft inhalen. Gelukkig maar. 

Aan het einde van de weg, waar je de mogelijkheid hebt de Veluwe op te gaan twijfelde ik waar ik naartoe zou gaan, linksaf richting Hoenderloo of rechtsaf naar Arnhem. 

Aangezien het al heel veel verder was dan gedacht en ik meer gepland had die dag besloot ik terug naar huis te gaan, ondertussen mijn teleurstelling verbijtend. Nee, het zou echt een kort rondje worden. 

Helaas was ik vergeten dat op die manier Arnhem binnen fietsen niet ideaal is en al helemaal niet via de apeldoornseweg, maar ik kon er weinig meer aan doen toen ik naar beneden reed. Hopelijk heb ik het opgeslagen in mijn brein voor de volgende keer. 

Thuis aangekomen werd ik met groot enthousiasme ontvangen en was ik toch stiekem opgelucht dat ik het had overleefd. 

Related posts

Leave a Comment