De Cauberg?! Niets voor mij

Twintig jaar geleden kreeg ik de allereerste valentijnskaart van echtgenoot. We kenden elkaar al een paar maanden en waren goede vrienden, maar voor wat betreft een relatie wilde het niet echt vlotten. Daar moest nodig verandering in komen en hij stuurde me een kaartje met de tekst: ‘Groentje zoekt groentje’. Uiteraard wist ik precies wat deze tekst inhield, dus wist ik ook van wie de kaart was. Daarna moest ik nog een aantal dagen wachten voor ik hem zag en voordat we echt verkering hadden waren we weer een tijdje verder. Na bijna vier jaar verkering trouwden we met elkaar op een ijskoude, maar zonnige 15 februari.

Dit jaar is dat zestien jaar geleden dat we elkaar het jawoord gaven. Om dat te vieren zorgde echtgenoot ervoor dat hij een verrassingsuitje voor me had gepland. Hij regelde, zonder dat ik het wist, twee verrassingsdagen. Daarbij hield hij niet alleen rekening met het samen weg zijn, maar zorgde hij ook nog eens dat ik nuttige informatie kon vergaren voor mijn roman Tijdrit. Laat ik beginnen bij ‘het begin’.

Niet verrassingsproof

Op Valentijnsdag ontving ik een kaartje met daarin onder andere de tekst dat ik de volgende dag klaar moest staan in mijn fietskleding. Mensen die mij kennen weten dat ik moeilijk om kan gaan met verassingen. Waarom ik dan ook steeds teleurgesteld ben dat ik nog nooit een verrassingsfeest heb gehad is mij een heel groot raadsel. Hint: organiseer dat alsjeblieft nooit voor me, ik heb mijn verrassingsportie voor de komende vijftig jaar wel gehad. Echt!

Ik maakte me dus al zorgen voor ik überhaupt iets ging doen. De fietsangst van vorig jaar en de valpartij van dit jaar hebben er behoorlijk ingehakt en ik ben dan ook gewoon bang om op pad te gaan. Bibi mag dan weliswaar zwaarder en groter zijn dan mijn Trek, het blijft (mentaal) moeilijk om op te stappen. Dat heb ik echtgenoot dan ook verteld, alsmede het feit dat ik enorm op zag tegen de volgende dag. Hij verzekerde me dat er niets te vrezen was, dat we gezellig gingen fietsen. Die avond viel ik moeilijk in slaap en beleefde allerlei doemscenario’s. Toch stond ik de volgende dag makkelijk op (door alle adrenaline vermoed ik). Opnieuw zat ik op de rand van mijn bed en uitte ik mijn zorgen, maar nog echtgenoot verzekerde me dat hij me na al die jaren écht wel kent en dus niets gaat doen dat ik niet kan of wil.

Hij staat 100% achter me

O, wat hoopte ik toch enorm dat we naar Gulpen en Heerlen zouden gaan, maar toen ik las dat we naar Roosendaal gingen met de trein was ik hevig teleurgesteld. Ik nam mezelf voor: ‘Als hij mij naar Gulpen en Heerlen brengt, zal ik er echt nooit meer aan twijfelen dat hij achter mijn werk staat, ook al wordt het (nu nog) zo waardeloos betaald.’ Om dat verdere verhaal nu wat korter te maken: hij maakte me de gelukkigste vrouw op aarde (nou ja, bijna dan, want ik was nog steeds bang) door me mee te nemen naar Valkenburg, via Maastricht en Gulpen (Heerlen volgde de dag erna, daarover later meer). Net als toen was het een erg koude dag, maar helaas dit keer geen zonnetje.

Gelukkig was het station aan de goede kant (of ons einddoel aan de goede kant, het is hoe je het bekijkt) en hoefden we Maastricht niet te doorkruisen. Nog geen half uur later reden we in-the-middle-of-nowhere en was er niets anders te zien dan landschap, heuvels, heel veel groen en lege fietspaden.

Inspiratie die ik niet uit Street view haal

Echtgenoot liet me de keuze tussen de korte weg naar Valkenburg of met een omweg via Gulpen. Die keuze was niet heel moeilijk, hoewel ik al uitgeput was van de stress, de kou en de reis. Nu ik zo dichtbij was kon ik niet anders dan kiezen voor de optie Gulpen, ondanks de heuvels. Via dorpen als Bremelen, Sibbe, Scheulder, en Ingber reden we naar Gulpen-Wittem. Het was te koud om er uitgebreid rond te kijken (wat ook niet noodzakelijk is voor dit boek), dus meer dan er doorheen fietsen was er niet bij.

Het was echter genoeg voor een indruk, meerdere scenes én een eerste zin voor het volgende boek: Bergkoning. Al met al genoeg antwoorden om door te kunnen met het manuscript Tijdrit.

Het wordt tijd om die af te maken en los te laten. Ik heb de komende maanden veel om naar uit te kijken en het zou fijn zijn als ik dit los kan laten.

Als het mooier weer was geweest had ik er ongetwijfeld een hele tijd door kunnen brengen. Gelukkig komt Gulpen terug in mijn derde boek van de Wielerreeks: Sprinttrein dus heb ik komend zomer een goed excuus om terug te gaan en uitgebreid rond te kijken. Bij Gulpen moest ik met mijn racefietsje een niet zo lekker pad af en als ik toen als had geweten dat ik nog meer van dat soort Mountainbike paden af had gemoeten had ik nog meer gestrest. Het leverde me wel een helderder beeld op van mijn hoofdpersonage.

In Gulpen was het weer troosteloos en bij Wijlre in de buurt reden we verkeerd waardoor we aan de verkeerde kant van het water richting Valkenburg reden. Het voordeel daarvan was dat ik meteen weer wist dat de plek van de eerste date van mijn mannelijke hoofdpersonage in Oud-Valkenburg was en niet Valkenburg zelf.

Dé Cauberg

Ondertussen was de angst weer toegenomen omdat ik over een autorijke weg moest fietsen én omdat ik wist dat ik de Cauberg op ‘moest’. Ooit was de Mont Ventoux mijn ‘droomberg’, maar nu ik moet kiezen tussen alle leuke dingen die ik wil doen met mijn energie beperkte lichaam staat dat al een hele tijd niet meer op de lijst van dingen die ik gedaan wil hebben. De Cauberg op echter wel en toen ik er eenmaal naar op weg was kon ik hem niet laten voor wat hij was.

Hij viel vet tegen!!!

Hij was minstens zo zwaar als ik dacht. Ik begrijp dat de mensen die er wonen er met een gewone stadsfiets tegenop komen, want ik ben er van overtuigd dat je er aan went, maar na meer dan twee uur in de kou en met kramp in mijn hamstring naar boven komen was de hel. Ik blies me in de eerste honderd meter al op en moest stoppen vanwege die kramp, ik dacht dat ik gek werd. De kans dat ik er ooit weer omhoog fiets is heel erg klein. Weet je, ik ben erop geweest, ik ben uiteraard verder gefietst, en ik weet nu hoe hij is dus kan ik dat misschien gebruiken voor mijn boek, maar het is niets voor mij.

 

Mountainbike met een racefiets

Waar je op gaat moet je ook weer vanaf en dat geldt ook voor die Cauberg. Echtgenoot had een alternatieve route online gevonden om naar beneden te fietsen. Daar aangekomen bleek het een modderpad te zijn. Aangezien ik bij Gulpen ook al off-road had gereden vond ik dat niet een heel groot probleem. Toen nog niet! Niet veel verder bleek de weg echt heel slecht met dikke keien, brede sporen en veel blubber. Een klein stukje heb ik gelopen (arme kamermeisjes, die moesten extra hard werken nadat ik weg was) en daarna weer gefietst. Ik vond het toch zowaar leuk!

Amstel Gold Xperience

Toen we eenmaal van dat pad af waren was het tijd voor koffie. We konden wat in het hotel drinken, maar toen ik eenmaal het Amstel Gold Xperience café had gezien moest ik daar wel naar binnen om wat te drinken. In eerste instantie stonden onze fietsen aan een hek, maar we kregen bij binnenkomst meteen te horen dat we de fietsen wel binnen neer mochten zetten. Er stond buiten zelfs een waarschuwingsbord om te waarschuwen voor fietsendieven. Een gewaarschuwd mens telt voor twee, dus ik liet het me niet nogmaals vragen. Ik wil mijn Bibi nog niet kwijt hoor, ondanks de angst.

Twee bakkies koffie en een Limburgse vlaai later werd het tijd de kou opnieuw in te gaan richting het hotel. Het was inmiddels wat vochtiger buiten, daardoor voelde het nog kouder aan, maar een bad en een douche later ging het al heel veel beter.

Verkeerde kleding om naar buiten te gaan om te dineren

Het fietsgedeelte van dag één zat erop en ik keek er naar uit om in het hotel te gaan eten. Echtgenoot had niet veel kleding ingepakt en dus viel het tegen dat er geen diner in het hotel mogelijk was. In mijn jurk, met daaronder mijn hardloopbroek en daarop mijn fietsjack liep ik bibberend naar het dorp Valkenburg. Het is in de winter duidelijk een ‘slaapdorp’ dus er was weinig te doen. De keuze voor een restaurant was niet klein, maar toch kon ik niet kiezen. Het eerste het beste restaurant was me goed genoeg. Jammer dat ik zo uitgeput was, want het was ongetwijfeld niet de beste keuze geweest. Het was een barbecue restaurant met mogelijkheid tot a la carte. Ik was te moe voor een barbecue en daarbij houd ik er niet echt van, dus was de keuze makkelijk om voor de kaart te gaan. Helaas was de muziekkeuze niet de onze dus we hebben het vreemdste diner in twintig jaar beleefd. De groentes waren al wat verschrompeld en het was overduidelijk low budget, maar het vlees (biefstuk) was echt héérlijk!

Het was een lange dag en heeft me veel energie gekost, maar het was het zo waard! Binnenkort dag 2. 🙂

p.s. Nu ik geen Facebook meer heb is het lastiger om op de hoogte te blijven van mijn blogs. Meldt je rechts aan met je e-mailadres en je mist niets meer.

Related posts

Leave a Comment