Prachtig Zuid-Limburg

Toen ik na een lange dag van reizen en fietsen en brandende longen van de Cauberg eindelijk kon gaan slapen maakte mijn hoofd overuren. Het lukte me maar niet om tot rust te komen, hoewel mijn lichaam uitgeput was en ondanks het feit dat ik om negen uur al ging slapen. Na al die jaren van wisselende energie wist ik dat het kon gebeuren, maar ik was er natuurlijk niet blij mee. Juist omdat mijn hoofd niet tot rust kwam moest ik medicijnen nemen en die zorgden er weer voor dat ik de volgende dag nog vermoeider op stond.

Na een simpel ontbijt met koolhydraten, in de vorm van bruin brood (met kaas) en witbrood (met suiker), en een kop Latte Macchiato was het tijd om op pad te gaan. Het had weinig zin om langer in het hotel te blijven hangen en in zekere zin had ik zin om op avontuur te gaan.

Tijdrit komt meer tot leven

De verleiding was erg groot was om te kiezen voor de korte route naar Maastricht, maar ik besloot het avontuur helemaal af te maken en Heerlen te bezoeken. Mijn hoofdpersonage in Tijdriten zijn overleden echtgenote hebben elkaar daar beter leren kennen en hij studeerde er, dus ik wilde met eigen ogen zien hoe het daar was. Via de dorpen Klimmen (waar je – heel toepasselijk – naartoe moest klimmen) en Kunrade kwamen we uit in Heerlen. Op een klimmetje na één van die dorpen kwam er een nieuwe scene in me op voor Tijdrit.

Ook hier was er helaas te weinig tijd om te kijken dus bepaalde dingen kan ik niet uitgebreid beschrijven in mijn boek. Dat is ook niet per se noodzakelijk, ik weet wat ik moet weten. We hadden een trein te halen en ondanks het heerlijke zonnetje, dat het een heel stuk aangenamer deed aanvoelen, was het toch behoorlijk koud en de kans op ziek worden was toch ook aanwezig.

Modder, modder, modder en nog meer klimmen

Net als gisteren hadden we weer wat navigatieproblemen en ook dit keer kwamen we opnieuw terecht op een mountainbike pad, in Kling (of all places!). Ik kreeg er steeds meer lol in en heb later die dag andere pedalen gekocht (nou ja, eigenlijk was echtgenoot dat) zodat ik dat vaker kan gaan doen met Bibi.

Plezier in het fietsen

Terwijl we het kleine plaatsje Kling uitreden en we opnieuw in de open vlakten terecht kwamen voelde ik ineens weer dat heerlijke gevoel dat ik eerder had als ik ging fietsen. Het ultieme gevoel van vrijheid. Dit was wat me in 2016 aan het fietsen hield en zorgde dat ik toen 9000 kilometer fietste. Zou het dan toch terugkomen? Snelheid durfde ik niet te maken, want het was nat op de weg, maar het heerlijke gevoel was toch even terug en dat is al heel wat waard.

Sittard kwam wat dat betreft veel te snel, maar Den Bosch zouden we tijd technisch op de fiets niet meer halen, maar misschien was dat maar goed ook. Het was koud en ik was doodmoe, ondanks het korte ritje. In de trein werd ik ook niet meer warm, maar gelukkig had ik wel een lekker broodje ei. Pas toen we goed en wel in huis waren, ik had gedoucht en even had gelegen werd ik weer warm.

Het is wel duidelijk: ik ben echt geen type voor verrassingen, ik weet graag wat er komt, maar het is wel een feit dat ik enorm heb genoten van dit uitje dat ik zelf niet had gemaakt. Niet omdat ik het niet zou willen. Nee, omdat ik het niet zou ‘durven’. Met een lichaam als het mijne weet je nooit of je genoeg energie hebt voor zoiets stoms als twee keer 35 kilometer fietsen in een heuvellandschap. Soms moet je echter ook een risico durven nemen en ik ben blij dat echtgenoot dat heeft gedaan.

Related posts

Leave a Comment