Nog steeds geen energie – Amitriptyline #2

“No strength today, the energy’s away, the battery is low” (op de muziek van No milk today).

Het eerste dat ik vanmorgen tegen mezelf zei was: jij gaat naar de sportschool vandaag Angela. Het kan me niet schelen of je moe bent, probeer het gewoon!” Dis ben ik gegaan. Het eerste dat me opviel was dat ze het veranderd hebben. Echt VERANDERD hebben!

Ik was dus min of meer nieuw in mijn “eigen” sportschool. ik was nog steeds moe, maar begon mijn training… met 15 min cardio. Daarna ben ik krachttraining gaan doen. Halverwege mijn training moest ik stoppen, ik viel bijna in slaap! de enige dingen die ik gedaan heb zijn: borst, rug en schouders. Ik weet dat als ik mijn borst train ik ook mijn triceps train en als ok mij rug train ik ook de biceps mee pak, maar ik haat het dat ik het helemaal af kon maken. Mijn medicatie is echt verschrikkelijk!!! Ik wou dat ik een peuter was, dan liet ik me vallen op de vloer, sloeg ik met mijn handen en voeten op de grond en schreeuwde ik naar mijn medicatie en gebitsproblemen: ik haat je, ik haat je, ik HAAT je!!! Maar dat kan niet. Toch? Hoe dan ook… Ik ben gegaan. Maar ik ben blij dat ik nu thuis ben. Ik ga mezelf in bed gooien, hopelijk voel ik me straks beter en ben ik vandaag een lieve(re) moeder.

Zenuwpijn

Dit is wat ik vanmorgen op FB en IG schreef. Inmiddels zit mijn schoonheidsslaapje (ahum) erop en voel ik me in ieder geval minder moe dan vanmorgen. Het is echt extreem aan het worden, ik functioneer gewoon niet meer voor vijf uur ’s middags en dat is uitermate vervelend. Tot twee uur is het geen probleem, dan zit ik alleen mezelf in de weg, maar na die tijd zit ik ook nog eens de kinderen in de weg. En geloof me, de laatste maanden ben ik niet zo’n heel erg geweldige moeder hoor met al die pijnen. Alleen voor hen al zou ik willen dat het nu eens op gaat houden. De wonden zijn bijna dicht, dan moet de pijn wat mij betreft ook verdwijnen. Elke dag doe ik trouw mijn oefeningen en ik voel ook dat de spieren in mijn kaken minder gespannen zijn, toch trekken er af en toe felle steken door mijn kaak heen en verspreiden ze zich door de rest van mijn gezicht. Overduidelijk zenuwpijn! Daar slik ik dus medicatie voor, maar die medicatie werkt niet genoeg om me pijnvrij te maken. Ze laten me echter wel flink beroerd voelen.

Olifant

De bijwerkingen zijn namelijk niet gering. Er zijn er teveel om op te noemen, maar waar ik vandaag met name de meeste last van had waren was de druk op mijn borst (alsof er een olifant op danst) en kortademigheid. Het is duidelijk te merken dat ik flink heb moeten inleveren wat betreft conditie. Ik had als voornemen om komend weekend een hardloopwedstrijd in de buurt te gaan doen, maar misschien is het beter om die over te slaan. Die vijf kilometer eruit persen zal het probleem niet zijn, dat heb ik eerder al (twee keer) bewezen, maar puur voor het herstel erna weet ik het niet. Op het moment dat je zomaar in slaap valt en binnen een paar tellen begint te hijgen is er toch iets niet goed. Opbouwen is dan ook het codewoord. Laat dat nou juist zo moeilijk zijn! Als ik alleen al kijk naar vanochtend… ik kon mijn trainingsschema niet eens afronden. Gelukkig zitten er meerdere dagen in een week en komt donderdag de herkansing. Voor nu moet ik stoppen met schrijven en de kinderen van school gaan halen. Hopelijk hebben ze zin om de rest van de dag in de tuin door te brengen zonder al teveel lawaai ;-).

 

Related posts

Leave a Comment