De draak is terug! – diagnose aangezichtspijn

 

De mensen die mij al langer volgen zullen misschien nog wel weten dat ik vorig jaar gebitsproblemen heb gehad. Wat begon als een klein beetje kiespijn resulteerde uiteindelijk in het trekken van vier kiezen. Niet alleen was ik die vier kiezen kwijt, maar daarnaast had ik ook nog eens enorm veel pijn. Dat die pijn een blijvertje zou gaan worden had ik een jaar geleden niet kunnen voorzien.

Een jaar geleden is het alweer, wat is er veel gebeurd! Achteraf denk ik wel eens: dat jaar is voorbij gevlogen, maar zo heb ik dat toch niet écht ervaren. Gezondheid is een groot goed en je bent je daar pas bewust van op het moment dat je niet meer zo gezond bent. Toen mijn huisarts bijna een jaar geleden de conclusie trok dat ik aan aangezichtspijnen leed was ik ervan overtuigd dat het kwam door de kiespijn, dat het vanzelf over zou gaan als de wonden in mijn mond genezen waren. Inmiddels is die overtuiging gewijzigd, want een maand geleden begon de ellende opnieuw. Weliswaar iets minder ellende dan vorig jaar, maar wel minstens zo intens.

De draak is terug!

Flickr_flickr_Rolf Venema

Bron: Flickr – Rolf Venema

Als ik de aangezichtspijn een vorm zou moeten geven dan is dat wel de draak. Een draak heeft vlijmscherpe klauwen die een intens stekende pijn kunnen veroorzaken en zijn adem is van vuur die zorgt voor een vlammende pijn. Ook dit keer begon het met een beetje kiespijn die niet echt gevonden kon worden. Na drie weken pijn lijden werd uiteindelijk doormiddel van een foto zichtbaar dat de vulling van mijn kies waarschijnlijk een zenuw raakte. Na het open maken van die kies bleek dit inderdaad het geval, de zenuw was al aan het doodgaan en dat veroorzaakte de intense pijn. Op dat moment zat de pijn alleen nog maar in mijn onderkaak. Toen er eenmaal een wortelkanaalbehandeling was gedaan wist ik weer helemaal hoe intens veel pijn je kunt krijgen in je gezicht. De draak was terug en nog steeds zeer gemeen. Hoe ik die ene week ben doorgekomen weet ik niet, maar wat ik wel weet is dat ik in die ene week het leven maar moeilijk aan kon. Hoewel ik een zeer gelukkige moeder ben die enorm kan genieten van haar twee kleintjes en verder geen enkele reden kan bedenken waarom ik dit leven zou verruilen voor de eeuwige jachtvelden kan ik zeggen dat op de momenten dat de pijn op het hevigst is de dood een heel aantrekkelijk aanbod is.

De hel

Ik las laatst in een artikel dat zenuwpijn een pijn is die zeer hoog (het hoogst?!) geclassificeerd staat als gemeenste pijn. Ik kan zelf zeggen dat mijn twee helse bevallingen minder pijnlijk waren dan een heftige (aanhoudende) aanval van aangezichtspijn. Het typische is dat de ergste pijn niet bij de kies zat waar de wortelkanaalbehandeling was gedaan. Nee, de pijn was verplaatst na het verwijderen van die zenuwen en zorgden voor helse pijnen in mijn kiezen er recht boven. Die in het andere kaakgedeelte dus. Wat daar precies de oorzaak van is weet ik niet, maar waarschijnlijk heeft het te maken met een verhoogde spanning in mijn kaakspieren in de weken ervoor, waarin ik al kiespijn had, en daarnaast zijn al die zenuwbanen met elkaar verbonden in je mond. Helaas is er op Google weinig over te vinden en tot voor kort dacht ik dan ook de enige te zijn die hier last van had. Nu ik een besloten groep op Facebook heb gevonden weet ik dat ik één van de velen ben die deze (nog relatief onbekende) aandoening heeft. Daardoor weet ik ook dat de prognose niet al te best is, inmiddels houd ik er rekening mee dat dit nooit meer over gaat. Op moment van schrijven is de pijn redelijk te behappen (met behulp van veel pijnstillers), maar de afgelopen twee weken werd ik meerdere keren verlamd door angst, want wat nu?

Toekomst?!

Keer op keer heb ik me afgevraagd: Hoe moet ik de toekomst zien? Wat voor toekomst heb ik? Welke toekomst heeft mijn man met mij? Welke toekomst kan ik mijn kinderen bieden? Wat hebben zij aan een moeder die elke dag pijn heeft? Wat heeft mijn echtgenoot aan een vrouw die soms dagenlang/wekenlang in bed ligt te creperen van de pijn? En wat ik heb ík dan nog? Natuurlijk weet ik heus wel dat ik dit allemaal wel weer te boven kom en dat de pijn niet altijd even heftig zal zijn, maar ik weet óók dat wanneer ik zo’n  aanval heb ik met name gek wordt van mijn eigen gedachten en de stemmetjes in mijn hoofd. Ondertussen probeer ik zoveel mogelijk van mijn leven te maken, maar dat valt niet mee. Zo had ik bijvoorbeeld net een baantje op de school van mijn zoon, daar zou ik kinderen helpen om te leren lezen. Daarnaast had ik een ontzettend leuke baan gevonden bij de dagopvang van demente ouderen. En als laatste zou ik plaatsnemen in de redactie van een tijdschrift. De toekomst zag ik kleurig in, na tien jaar alleen maar zorgen voor mijn kinderen was er eindelijk plaats om mezelf te gaan ontwikkelen. Alle baantjes heb ik inmiddels weer op moeten zeggen, want ik heb geen flauw idee wat de toekomst gaat brengen. Op het moment dat je het werk al jarenlang doet en je wordt dan ziek dan is dat niet fijn, maar dan komt er uiteindelijk wel een moment dat je weer goed aan de slag kunt. Wanneer je aan het begin van een nieuwe uitdaging staat waar je al je aandacht voor nodig hebt dan is een aandoening als dit niet handig. Met ontzettend veel pijn in het hart heb ik laten weten dat ik niet in staat ben om het werk aan te pakken. Niet nu.

Depressie op de loer

Bron: Flickr - Victor

Bron: Flickr – Victor

Nadat ik alles weer opgezegd had ging ik natuurlijk malen. Als ik dan niets meer heb, wat heeft het dan allemaal nog voor nut? Laat me zeggen dat ik heus niet altijd negatief ben, sterker nog ondanks alles dat ik heb meegemaakt in mijn leven sta ik er best positief in, maar op het moment dat het lijkt alsof je nooit meer iets zult kunnen dan zorgt dit er wel voor dat het leven een stuk minder zonnig is. Ineens stond ik met lege handen. Zoals jullie hebben kunnen lezen had ik Plein 9 (tijdelijk) vaarwel gezegd omdat ik andere plannen had. Van die beslissing had ik al vrij snel spijt (dat had niets met het verhaal van hierboven te maken), maar ik wilde gewoon meer dan alleen maar bloggen. Hoe had ik kunnen weten dat ik die uitdaging uiteindelijk toch híér op het plein zou gaan vinden. Zoals je ziet ben ik namelijk terug en ik kan zeggen dat ik heel leuke dingen tegemoet kan kijken. Hierover later meer.

Uitdaging binnen Plein 9

Begrijp me nu niet verkeert, ik zal heel duidelijk zijn: de uitdaging hier heb ik niet aangenomen omdat al het andere weggevallen is en ik toch iets moet, de uitdaging hier heb ik aangenomen omdat ik geloof in deze website, dat deed ik al op de dag dat ik hier begon. Over die uitdaging zal ik later meer schrijven, dat moet nog even verder uitgewerkt gaan worden, maar ik ben mega enthousiast. Soms moeten dingen ook gewoon zo zijn. In een week tijd kan het tij dus keren. Van depressieve gevoelens en me afvragen hoe nu verder heb ik iets om naar uit te kijken. Iets waarvoor ik de ruimte krijg waardoor ik op slechte dagen geen problemen hoef te ondervinden op werkgebied, maar waarbij ik me op de goede dagen kan ontplooien en hard kan werken. Dat maakt de toekomst alweer een stukje zonniger!

Pijnpoli

Morgen heb ik mijn eerste afspraak op de pijnpoli en ik ben heel erg benieuwd hoe dat traject gaat verlopen. Ergens hoop ik dat er medicatie is dat ervoor gaat zorgen dat ik met zo weinig mogelijk pijn een zo goed mogelijk leven kan leiden. Ik schreef het in mijn laatste blog over dit onderwerp ook al: je leert wel te genieten van de kleine dingen in het leven, die op de een of andere manier ineens het belangrijkst blijken te zijn. Voor mij is dat mijn gezin op de eerste plaats, maar op de tweede plaats is dat absoluut mijn passie voor schrijven.

Related posts

Leave a Comment