Zing ook een liedje voor mij Frans

Ik schreef al eerder dat ik me realiseerde dat ik het hardlopen moet opgeven. Mijn lichaam kan het niet langer aan om zoveel van zichzelf te vergen, maar dat wil nog niet zeggen dat ik dan zomaar bij de pakken neer ga zitten. Als het niet snel kan (lees: met een hoge hartslag) dan moet het maar langzamer. En dat is even wennen.

2016 004 030 - zing ook een liedje voor mij Frans_2Al wekenlang liggen er wandelschoenen op me te wachten in een doos, maar tot nu toe werkte het weer niet echt mee. Een paar dagen terug was het lang genoeg droog om te beginnen aan mijn ‘nieuwe’ sport. Afgelopen jaren heb ik voornamelijk hardgelopen en hoefde ik me zelden te bedenken wat je aan moet doen bij wandelen, zeker wanneer het wat kouder is. Het was dan ook een uitdaging om gepaste kleding te vinden voor het wandelen, ik wilde niet in mijn gewone kleding op pad. Het had even wat tijd nodig, maar het is uiteindelijk toch gelukt. Af en toe was het te warm (in de zon), maar al met al was het een goede keuze. Bij het weglopen van huis pakte ik mijn iPod en terwijl hij niet helemaal wilde meewerken realiseerde ik me dat het helemaal niet zo’n probleem was. Dat ik mijn muziek tijdens het wandelen kon regelen, omdat ik het toch ‘rustig aan’ kon doen, ik hoefde me niet te focussen op rennen en vreemd genoeg voelde dat als een heerlijke bevrijding, alsof er toch een last van mijn schouder viel. Toen bedacht ik me dat het best lekker is dat ik mijn lichaam niet in een versnelling hoef te manoeuvreren, iets dat ik steeds moeilijker vond worden, zowel lichamelijk als mentaal. De angst om te falen viel daarmee ook weg.

Ik ben ‘dat’ niet meer

Als ik even later een hardloper tegenkom blijkt maar weer dat ik niet meteen moet gaan juichen, want een zekere droefheid overviel me wel toen ik me bedacht dat ik niet meer behoor tot de club van hardlopers (later zou dit ook blijken op mijn Instagram-account; na het plaatsen van de vorige blog raakte ik een aantal hardlopende volgers kwijt, zij mij ook trouwens). Maar tijdens het wandelen werd mijn ‘leed’ enigszins verzacht, omdat ik wel gegroet door wandelaars.

Twee Turkse vrouwen kwamen me tegemoet, een van hem rende half en het was overduidelijk dat ze aan het hardlopen was. Ze liep in haar lange jas en op wandelschoenen, maar haar enthousiasme spatte er vanaf. Hiermee bewijst ze maar weer dat hardlopen altijd en overal kunt hardlopen. Ik herinnerde me mezelf weer (van heel lang geleden) en ik voelde diepe vreugde voor haar, ook al ben ik ‘dat’ niet meer. Wat ‘dat’ ook precies mag zijn. De grote glimlach op haat mond leek op dat moment de grootst mogelijke van de dag.

Wandelend verwerken

Tot ik even later door mijn hoofdtelefoon hoorde: ‘Op het strand van Ameland was hij als zuigling aangespoeld, overboord gegooid, op een reddingsboei gebonden.’ Op exact dat moment breekt niet alleen de zon door, maar ook een mega glimlach op mijn gezicht. Dit was het afgelopen jaar mijn nummer. Dit liedje speelde vaak op mijn telefoon. ‘Niet veel anders dan nu’, zul je misschien denken, maar dat ik het die dag hoorde was min of meer toeval. Op mijn (bejaarde) iPod staat de muziek die bij het boek De standaards van Spits is meegeleverd en ik heb een iPod die je bediend met de hoofdtelefoon van Apple en bevat verder geen knoppen. Er valt dus niet echt te kiezen uit de muziek.

Dit liedje heeft voor mij een diepe betekenis gekregen dit jaar, want ik heb vele eenzame kilometers gelopen, vechtend tegen de pijn, de frustratie, het verdriet en de wanhoop en dit nummer was daar onderdeel van. Niet veel later voelde ik dan ook een intens 2016 004 030 - zing ook een liedje voor mij Frans_3gevoel van vrijheid, het was alsof de muziek van dat moment voor mij bestemd was. Wandelend verwerken noem ik het. Dit keer koos ik de muziek niet zelf, maar koos de toevalligheid toepasselijke nummers.

Overpronatie

Tijdens het wandelen kwam ik erachter dat ze overduidelijk dat ze ingelopen moeten worden, dat merkte ik overigens al toen ik de straat eenmaal uit was, maar vooral aan het einde van de wandeling. Niet alleen een dikke blaar rijker, maar ook nog eens pijn in mijn knieën. Al tijdens het lopen voelde ik dat ik naar binnen zakte. Dat doe ik ook met hardlopen, maar ik heb speciale hardloopschoenen die dat corrigeren. Het afgelopen jaar had ik ook wel eens pijn tijdens het wandelen (op de hardloopschoenen), maar zo erg als een paar dagen terug nooit. Althans, ik kan het me niet herinneren. De volgende keer laat ik in ieder de speciale zooltjes eruit die ik erin had. Kijken wat dat oplevert. En mocht het dan helemaal niet werken dan loop ik mijn hardloopschoenen wel af en moet ik me gaan verdiepen in de wereld van de echte wandelschoenen. Ik heb ze ooit gehad, toen ik nog aan bergwandelen deed. Die heb ik niet meer, de bergschoenen wel maar daar kan ik niet meer lekker op lopen (daar liep ik ook op met 107 kg en dus dikkere voeten).

Vastgeroest verdriet

Een van de nummers die me altijd raakt en ook die dag is Zing voor me van Lange Frans en Thé Lau. Daarin zingt hij/ zingen ze over meerdere mensen die iets moeten opgeven en een manier moeten vinden hiermee te leven. Zo van toepassing op dit moment dus ook toen moest ik een traan wegslikken.

‘Zing een liedje voor me Frans,
Zing een liedje voor me Frans.
Ook al is het in ’t Frans
Zing een liedje voor me
Het leven gaat zo snel voorbij,
dus zing en ik vergeet de tijd
Je muziek die maakt me vrij
Zing een liedje voor me.’

Toch voelde ik op dat moment opnieuw dat het verdriet dat ik vijf jaar lang in mij meedroeg écht zo goed als verdwenen is en dat voelt fijn. Is die aangezichtspijn toch nog ergens goed voor geweest.

Berichten

Al met al was het geen slechte wandeling, maar ik moet me wel aanwennen dat ik niet steeds notities maak. Het leek me leuk om alle nummers te delen die ik onderweg heb gehoord, maar niet alleen noteerde ik die (en het bleken er best veel), ik beantwoordde ook nog een stuk of tien berichten. Belangrijke berichten, dat wel, maar als ik had hardgelopen had ik dat niet gedaan. ‘Je mag niet liegen!’ hoor ik nu een stemmetje in mijn hoofd zeggen. Het stemmetje heeft gelijk! Waarschijnlijk had ik dan meer gewandeld dan gerend. Ach, zo heb je altijd wat!

Onderstaande nummers hoorde ik tijdens het wandelen en dat is dan ook weer zo’n voordeel: je kunt niet alleen meer genieten van je omgeving, maar hebt ook nog eens meer tijd om naar heerlijke Nederlandstalige liedjes te luisteren. Win-win situatie!

2016 004 030 - zing ook een liedje voor mij Frans_4Over de muur – Het kleine orkest
Zondagmiddag Buitenveldert – Frans Halsema
KL 204 (als ik God was) – Peter Koelewijn
De vondeling van Ameland – Boudewijn de Groot
Als ze lacht dan lacht ze echt – Ferdi Lancee |
Zing voor me- Lange Frans & Thé Lau
Ik wou dat ik jou was – Veldhuis en Kemper
Ben ik te min – Armand
Vanmorgen vloog ze nog – Robert Long
Als ze danst – Guus Meeuwis
Daar gaat ze – Clouseau

Related posts

Leave a Comment