Wielrennen: een gevoel van vrijheid

De afgelopen tijd ben ik hier afwezig geweest. Ik had mezelf voorgenomen een maand niet te bloggen maar ja, bloggen is al sinds 2006 een favoriete bezigheid en kan ik er wel voor kiezen dit niet te doen maar daar heb ik alleen mezelf mee. Overigens is dit dan wel de enige site waar ik momenteel op blog. Ik wil namelijk graag mijn verhalen met jullie delen.

Ook vandaag ben ik weer gaan wielrennen. Om heel eerlijk te zijn met een beetje tegenzin, want ik werd erg vermoeid wakker. Toch is het me uiteindelijk gelukt om op die fiets te komen en dat is toch weer een overwinning op mezelf.

Meer energie dan gedacht

Net als een paar dagen terug ging ik de fiets op met het idee om nog geen drie kwartier vol te krijgen. En net als een paar dagen bleef ik uiteindelijk toch anderhalf uur weg. Alleen was het vandaag een heel stuk pittiger vanwege de heuveltjes in het Arnhemse landschap en omgeving.  

Zypendaalseweg – Giro etappe drie

Ik had echt geen idee waar ik heen wilde gaan toen ik mijn straat verliet. Ik wist wel dat ik richting Arnhem Noord wilde, maar volgens mij besloot ik in het centrum pas dat ik de Zypendaalseweg op zou gaan. Jaren geleden (toen ik a-sportief was) reed ik er dagelijks omhoog, omdat mijn school er halverwege stond dus in mijn hoofd was dit een 10% bult. Zo eentje waar je met het schaamrood op de kaken moet afstappen. Dat alles in je herinnering anders is bleek maar weer toen ik fluitend omhoog reed. Onderweg zag ik op het wegdek groot ‘Tom’ (van Tom Dumoulin) staan. In het roze uiteraard ;-).

Dit was de eerste heuvel en ik reed hem op met een gemiddelde van ruim 23 km per uur. Tijdens de derde etappe van de Giro d’Italia reed de snelste bijna twee keer zo hard omhoog. Ik denk dat als die me vandaag had ingehaald het had geleken dat ik stilstond.

Waar je af gaat…

Ook tijdens die beklimming had ik geen idee waar ik heen wilde, maar richting Otterlo leek me wel wat. Beetje jammer dat ik de verkeerde afslag had genomen. Daar kwam ik pas achter toen ik al eenmaal op een andere weg reed. Ik had geen zin om te keren dus besloot verder te fietsen. En terwijl ik afdaalde bedacht ik me nog dat waar je af gaat je ook weer op moet. Tegelijkertijd dacht ik ook dat dat van later zorg zou zijn.

Een meisje op een paard spoorde het beestje om te gaan galopperen toen ik naast haar reed en de grote, stralende glimlach rond haar mond toen hij dat ook daadwerkelijk ging doen deed mij ook glimlachen. Het was prachtig om te zien.

Het viel me op dat er veel wielrenners op de weg waren en met name in grote groepen. Later bleek dat er een toertocht was van Ede naar Arnhem en terug. Ook viel het me op dat daar weinig vrouwen aan mee deden. Althans in de groepen die ik tegenkwam.

Vliegtuigen kijken

Onderaan de weg at een klein stukje van de reep die ik had meegenomen. Lang leve de afslankrepen van de Kruidvat, die zijn ideaal om makkelijk een aantal calorieën tot je te nemen zonder een broodtrommel mee te zeulen ;-). Overigens deed ik dit om de man met de hamer voor te zijn aangezien ik reed op een lege maag. Expres!

De andere helft at ik toen ik een tussenstop had op vliegveld Terlet. Ondertussen zag ik een vliegtuig omhoog gaan en twee vliegtuigen landen. Zweefvliegtuigen welteverstaan. Ik hou er van! Overigens is dat ook gewoon een leuk stuk om te fietsen richting Terlet. Het is een stuk weg waar je hoog tempo kunt fietsen als er niet teveel auto’s rijden. En dat geluk had ik vandaag :-).

Het was de planning dat ik vanaf Terlet een stukje terug zou fietsen en dan de Veluwe op zou duiken richting Eerbeek om vervolgens via Rozendaal naar huis te gaan. Ik miste de afslag. Dus fietste ik terug naar waar ik vandaan kwam met de intentie dezelfde weg terug te fietsen. Dat is niet helemaal gelukt, want ik ben afgeslagen richting Deelen alwaar ik een zeer hoog tempo reed en fietsers op een elektrische fiets verbaasd achter me liet. Op de terugweg kwam ik ze echter niet meer tegen. Een paar kilometer verderop moest ik nog een ander weggetje uitproberen.

Nieuwsgierig Aagje

Op de heenweg zag ik daar alle wielrenners in gaan en ik wilde weten waar het uit kwam. Eerst fietste ik er langs, want dat zou tijd kosten. Toch won mijn nieuwsgierigheid het van mijn voornemen door te fietsen en draaide ik me om. Terwijl ik langs de snelweg fietste dacht ik: ‘Ik hoop maar dat ik straks toch de mogelijkheid heb om weer onder die snelweg door te komen.’ Ik was eerst nog in de volle overtuiging richting Velp te fietsen tot ik me realiseerde dat dat helemaal niet kon en dat ik weer dezelfde richting opreed waar ik vandaan kwam (maar dan parallel). Toen heb ik toch maar even op de kaart gekeken in Strava en kreeg ik gelijk van mezelf. Aangezien ik binnen een paar honderd meter een doodlopende weg in moest (waar een of ander restaurant staat of zoiets) ben ik gekeerd. Werd ik bijna van de weg geduwd door een irritante kerel die vond dat beide weghelften van hem waren. Grrr.  

Aan het einde van het pad moest stoppen voor een stopbord. Niet onterecht bleek wel, want terwijl ik met mijn voet uit het pedaal en mijn handen aan de remmen vertraagde hoorde ik een mannenstem knetterhard: ‘Hoooo’ roepen. Die kwam van links en dacht dat ik doorreed. Later bedacht ik me dat die uitrit me niet was opgevallen toen ik er knetterhard langs fietste. Dat hoooo roepen begrijp ik wel, maar ik vond het toch een beetje overdreven ;-).

En toen vond ik dat ik wel genoeg nieuwsgierigheid had gehad voor vandaag en besloot strak dezelfde weg naar huis te volgen. Dat hield ik toch een paar honderd meter vol, want ik kwam een onbekende weg parallel aan de Schelmseweg tegen. Die wilde ik uitproberen :-).  Ik fietste langs een gedicht op een fietsbord en had de intentie om door te fietsen. Echt waar! Maar ja… weer die nieuwsgierigheid hè… Ik moest hem lezen en een foto maken!  


Wie is de baas

Toen was het écht gebeurd met de nieuwsgierigheid en reed ik zonder binnensmonds morren naar huis. Heel even ging ik als een speer naar beneden op de Zypendaalseweg, maar toen werd ik wat angstig.

Elke fietser weet dat jij de baas moet zijn over je fiets en de fiets niet over jou dus deed ik het wat rustiger aan.

Bij het stoplicht onderaan werd ik geobserveerd door een Mamil (middle aged man in lycra) en ik had zin om de helm van hoofd te rukken en in zijn … (weet nog niet precies waar) te stoppen. Irritant! Waarschijnlijk heeft dit niets te maken met die man hoor, maar meer met mijn schaamte voor mijn hangbuik ;-).

Opgeblazen benen

Ik dacht wel even als een idioot de brug op te fietsen, dat lukte laatst immers ook, maar dat viel met een flinke tegenwind en na een pittige 35 km toch tegen. Ik dacht nog: ‘Wat voelen mijn benen ineens zwaar’, en zag toen op mijn hartslaghorloge dat mijn hartslag 168 was. Niet vreemd dus dat vervelende gevoel. Toen ben ik maar gestopt met die prestatiedrang. Ik vond t prima zo en ben rustig naar huis gefietst. Pas zittend op de bank besefte ik me hoe zwaar ik had getraind.  

Related posts

Leave a Comment