Een tijdelijke blessure?!

De afgelopen twee weken heb ik op en top genoten van mijn vakantie. Nou ja, dat wil zeggen: voornamelijk ’s avonds op de bank, tijdens het werken aan mijn nieuwste boek of als de kinderen rustig waren, want mijn draken spuugden net iets te vaak vuur en ik soms net iets teveel olie, maar al met al was het onderaan de streep toch erg leuk. 

Dat gezegd hebbende wil ik ook vermelden dat ik het verschrikkelijk vond om niet te kunnen fietsen en ik een paar keer op het punt heb gestaan hem op te halen, hoewel dat helemaal niet een optie was.

Een vakantie zonder fiets is als een taart zonder slagroom. Het is prima te doen, maar met is toch lekkerder.

Nou had ik een fiets kunnen lenen, maar fietsen is niet wielrennen! Afgelopen donderdag zou ik zo’n 27 km gaan fietsen, maar toen bleek er geen fiets beschikbaar te zijn en reserveren kon niet. Dat was een tegenvaller! De reden van die afstand is omdat echtgenoot de ‘Afsluitdijk open‘ wil lopen en hij even wilde testen of het erin zit. Mijn man doet dingen altijd ‘gewoon even’ en komt er ook nog mee weg. Nu dus ook met hardlopen. Van 15 km zo door naar 27 km. Nee hoor, geen greintje jaloezie. Echt niet!!!

Maar goed…
wanneer je gewend bent om vijf keer per week dertien km te fietsen, daarnaast drie a vier keer per week te wielrennen en af en toe andere sporten beoefend dan is het ineens wel heel lastig om een manier te vinden om je energie kwijt te kunnen, of energie te herwinnen. Wat doe je dan? Dan ga je aan krachttraining doen. En wat als je geen dumbbells mee hebt? Dan bedenk en maak je gewoon een alternatief!

Men neme:
voor de cardiotraining een springtouw en voor de krachttraining een paar flessen. Die laatste vul je met zand en water en die eerste koop je gewoon. Kink in de kabel… die was dus nergens te koop. Wat doe je dan? Dan koop je een paar meter waslijn! Perfect. Dacht ik. Want dat bleek achteraf een slecht idee. Op krachttraining kom ik in een andere blogpost terug, nu eerst de cardiotrainingen.

Dat touwtje springen bleek dus een heel slecht idee,
want wanneer je dat niet gewend bent kan dat problemen opleveren. En dat deed het ook. Ik kom immers nooit met dat soort dingen weg. Daarnaast raakte ik (uiteraard) overmoedigd en vond het geweldig dat ik het nog zo goed kon. De hartslag steeg wel, maar naar mijn idee te weinig dus ging ik springen op één been. En dat had ik dus níet moeten doen. Een klassieke beginnersfout. Het ging een paar dagen goed hoor, maar toen schoot de kramp erin.

Ken je dat gevoel van kuitkramp?
al dan niet ’s nachts in je dromen, waardoor je soms gillend kunt wakker worden? Nou zo’n kramp dus en dan net iets erger. Vlak nadat het erin schoot dacht ik dat het iets tijdelijks was, net als die nachtkrampen, maar ik kan je nu vertellen dat ik de rest van de vakantie niet eens meer fatsoenlijk kon lopen, zo’n pijn deed het. En bleef het doen. Op moment van schrijven doet het nog steeds pijn en ik heb ontzettend veel mazzel dat ik in ieder geval kan wielrennen. Voorwaarde: niet accelereren vanuit stilstand, geen sprintjes en geen heuvels rijden, maar hé daar kan ik prima mee leven!

Toch maak ik me zorgen
over de pijn, want na meer dan een week had het toch weg moeten zijn en dat is niet het geval. Wanneer is het gewoon een pijnlijke kuit en wanneer is het een blessure? Hoe lang kan ik ermee lopen en wanneer moet ik naar de fysiotherapeut? Ik smeer maar fanatiek met warmtecrème in de hoop dat ik het zo kan verminderen. Vanmorgen leek het zelfs afgenomen, maar omdat ik er niet alert op was liep ik iets sneller door dan de afgelopen week en schoot het er weer meer in. Een heel stomme fout overigens, eentje die ik vorige week ook maakte door ineens te gaan hardlopen. Binnen drie passen was het weer foute boel. Tja, ik ben nou eenmaal geen ezel. Wel dom! Wat dit betreft dan ;-).

Die dommigheid

kan me wel duur komen te staan, ik heb immers al een chronisch hamstringprobleem en ik zit niet te wachten op een kuitprobleem. Is het niet mijn scheenbeen (hardlopen), dan wel de andere kant van het onderbeen. Overigens kan ik maar moeilijk aanwijzen waar het probleem nu echt zit. Het zit voornamelijk aan de rechter zijkant, maar ik voel het ook in de bolling achterop en soms aan de linker zijkant. O, het gaat om mijn linkerkuit overigens. Opstaan vanuit gehurkte positie is zeer pijnlijk, maar daar let ik inmiddels op. Met opgetrokken been op de bank zitten is uitgesloten en in bed moet ik oppassen met uitrekken.

Al met al
een serieus probleem voor dit moment. En dus vraag ik me af: ‘Is het gewoon kramp of een blessure? En kom ik er weer vanaf of blijft dit een zwakke plek?’ Één ding is zeker: touwtje springen doe ik voorlopig niet. En een sprintje trekken ook niet.

Related posts

Leave a Comment