Holland classic zwarte lus -gechickt

‘Als ik nou nog een keer die vervloekte Posbank op moet, dan rijd ik vrijwillig het ravijn in’, dacht ik toen ik andere wielrenners mijn kant op zag komen. Maar… ineens herkende ik de weg in omgekeerde richting en realiseerde ik me dat ik rustig door kon fietsen. Die dag zou er geen Posbankklim meer komen. 

Nou zijn de heuvels op de Posbank niet zo hoog, maar een gebroken nek is een gebroken nek. Of dat nou onderaan de Posbank is of in het ravijn van de Mont Ventoux. Zover kwam het gelukkig niet, maar ik was na een paar keer klimmen bijna radeloos van vermoeidheid. Ik heb vrijwel geen rustige stand wanneer ik aan het wielrennen ben met echtgenoot en ik wil me graag aan hem meten. Dat dit nutteloos is weet ik al jaren, dus richt ik meestal op andere mannen, maar ook vandaag wilde ik hem liever bijhouden. Ik wist niet dat er een term bestond voor wat ik graag doe, maar het blijkt de term gechickt te hebben. Daarover later meer, dat is pas richting het einde van de tocht. 

Volg de letter E – indien u automobilist bent! 

De dag begon lekker relaxed zonder kinderen en op ons gemakje (met zure benen aan het begin – ik dan) reden we naar Papendal. The place to be voor een leuke uitgebreide dag. Na tien kilometer voelde ik dat mijn benen warm waren en drie kilometer verder reden we een extra rondje over Papendal. We volgden het gele bord met de E erop en ineens was hij er niet meer. Exit lazen we nog wel dus zijn we die maar gaan volgen. Nog steeds niet realiserend dat we borden voor automobilisten volgden. Tsja, wat zal ik daarover zeggen? We hadden er sneller kunnen zijn als we rechtdoor waren gegaan. Spuit elf en twaalf in de bocht. 

Op het terrein aankomen stalden we onze fietsen en konden we ons vergapen aan de prachtigste exemplaren. De een waarschijnlijk nog duurder dan de andere. Niet per definitie ook mooier overigens. Deze tocht ging gepaard met een prachtig bordje voorop, waarschijnlijk als herkenbaarheid voor de verkeersregelaars. Dat was overigens zeer goed geregeld: op lastige, soms onoverzichtelijke kruispunten konden we gewoon doorfietsen. 

Paarse Posbank 

De Posbank staat momenteel prachtig in bloei en dat was dan ook genieten met een grote G, althans de eerst paar keer dan, daarna werd het zwaar. We reden er aan de Rozendaalkant omhoog en uiteindelijk ook weer naar beneden. Zoals gezegd: de Posbank staat in bloei en dat trok ook afgelopen zaterdag veel publiek. Ikzelf kon het niet nalaten onderweg een paar korte filmpjes te maken en later met de Cameo app achter elkaar te plakken. 

Foto’s werden er weinig gemaakt voor mijn doen, maar zoals ik al aangaf: rustig aandoen met echtgenoot is er op de racefiets niet bij. 

Tweede leven – gechickt 

Toen we eindelijk de Posbank afreden richting Geitenkamp (?) werden we ingehaald door een drietal mannen met een lekker tempo. Juist op dat moment vond ik een tweede leven en reed achter ze aan op één van mijn favoriete wegen binnen Arnhem. Die gevolgd werd door de alombekende Bosweg en terwijl echtgenoot er halverwege vandoor sprintte wilde ik kostte wat kost de mannen bijhouden. Mijn hartslag was torenhoog en ik hijgde als een paard dat dood gaat, maar terwijl ik mijn kracht voelde toenemen nam die van de mannen af. Tot mijn grote verbazing! Ik haalde eerst een man in die niet bij het groepje hoorde, toen de eerste man van de groep en terwijl ik  van weg reedt van de tweede man hoor ik: ‘Is dat een vrouw?’ Vrijwel meteen gevolgd door een diep zucht. ‘Jaaaaaa’, denk ik triomfantelijk terwijl ik staand de laatste inhaal. Mijn longen deden onwijs pijn, mijn hart klopte als een bezetene en mijn benen stonden in brand, maar ik zette door. De weg was voor mij!!! Naar beneden werd ik uiteraard ingehaald, ik ben niet van het hard naar beneden kachellen in bochten. 

De man met de hamer

En toen kwam hij dus echt: de man met de hamer. Het lichtje ging nog net niet uit, maar er zat niet heel veel energie meer in dus met een snelheid van 23 km per uur reden we terug naar Papendal. Daar kocht ik een nieuw wielershirt, nieuwe handschoenen (als vervanging van 18 jaar oude Rabobank handschoenen) en lieten we nog wat tests doen. 

Uitgewoond

Anderhalf uur later verlieten we het terrein van Papendal en fietsen we de laatste kilometers naar huis. Het was een lange en zware dag hoewel het niet te zien is aan mijn hartslag. Die was vrij laag kijkend naar de arbeid die ik heb geleverd. Ik denk dat het komt omdat het toch een soort van interval “training” was en over het algemeen reageer ik daar niet zo goed op. De volgende dag was ik dan ook volledig uitgewoond van 318 km fietsen in een week en kon mijn lichaam het niet meer aan om de Pukkeltocht te fietsen die ik van plan was. Het was echt op, maar ik heb afgelopen week genoten van elke meter die ik heb gefietst. Op naar een nieuwe week. 


Related posts

Leave a Comment