Ploegentijdrit elite vrouwen – wereldkampioenschap wegwielrennen Doha – Qatar #2

Zoals het bij elke wielerwedstrijd gaat zat ik ook dit keer weer veel later voor de televisie dan gepland. Gelukkig heb ik de mogelijkheid om programma’s op pauze te zetten en daarnaast opnemen. Zeker bij programma’s die ik niet wil missen is dat heel handig. Maar goed, ik liep dus een half uurtje achter toen ik begon met kijken. -ploegentijdrit

Gisteren schreef ik dat ik hoopte dat Herbert Dijkstra en Maarten Ducrot het commentaar zouden leveren en tot mijn grote vreugde was dat ook zo, het waren uitzendingen met humor.

Toeval of niet

De uitzending begon met opnames van Rabo-Liv en waren daarna nog veelvuldig te zien, samen met het Boels-Dolman team en ik vroeg me af of dat toeval was, maar toen ik later een televisiemotor zag met een man erop die op zijn jas heel groot NOS had staan wist ik zeker dat het geen toeval was dat ze zo prominent in beeld werden gebracht. Tijdens het volgen van die teams werden er steeds andere beelden (die niet werden uitgezonden) uitgelicht en al snel bleek het team van Kristin Armstrong (Twenty16-Ridebiker) in de problemen te komen door nummer 72 (Allie Dragoo) die het niet meer kon bijhouden, maar ook niet afhaakte. Daarnaast viel het me op hoe breed die vrouwen allemaal lijken te zijn, maar het kan natuurlijk ook dat het door het pak dat ze dragen (en de vertekening van de televisie) zo lijkt. Toen het beeld van dat team verdween en de Rabo-Liv ploeg weer in beeld kwam kon ik duidelijk verschil zien, hun benen leken daarmee vergeleken waanzinnig dun (niet mager!). Dat dikkere benen sneller zouden zijn dan dunne benen is maar de vraag, want uiteindelijk zullen we nooit weten hoe ver het Rabo-Liv team was gekomen zonder dat vervelende ongeluk van Anouska Koster op een paar kilometer voor de finishlijn. Later daarover meer.

“Je bent zo sterk als de zwakste schakel”

zei Maarten Ducrot en toen Herbert Dijkstra vroeg hoe je het dan oplost wanneer die zwakste schakel de boel onder druk zet en mee moet krijgen antwoordde hij dat je als team met zijn vieren over de finish moet komen en dat je er onderweg dus twee mag ‘verliezen’. Het belangrijkste is om rustig te vertrekken en niet te snel vanuit de bochten door te trekken omdat de ketting dan uit elkaar valt. Het is voor de voorste renner dus belangrijk de rust te bewaren. Zij/hij moet zorgen dat het een geheel blijft en ze allemaal dicht bij elkaar blijven rijden. Op het moment dat iemand moe wordt gaat zij/hij kortere aflossingen doen. In elkaars wiel rijden is een kunst op zich en het bleek maar weer hoe moeilijk het is om dicht bij elkaar te durven blijven.

Het viel me op dat het team van Rabo-Liv een geoliede machine leek en dat het team van Boels-Dolman wat meer moeite leek te hebben met het dicht achter elkaar blijven en stil op de fiets te zitten, maar mijn beeld van tijdrijden is misschien ook wel wat vertekend omdat mijn favoriete tijdrijders over het algemeen heel erg stil op de fiets zitten. Uit eigen ervaring weet ik dat wanneer je aan het ‘vechten’ bent tegen de tijd dat je niet altijd even stil zit, maar ik had de illusie dat het voor toprenners anders zou zijn.

On board camera

Wat zijn ze geweldig hè die on board camera’s! Bij de vrouwen zat hij op de fiets van Hannah Barnes; de nummer 2 van Canyon Sram en ook bij de heren zat hij op de fiets van een van de Giant-Alpecin mannen en was gericht op de fiets van Ramon Sinkeldam, maar straks meer over de mannen. Bij de heren maakten Dijkstra en Ducrot overigens nog een opmerking over die camera, want normaal gesproken zie je nooit hoe de renners de bochten doorgaan omdat de motoren achter de renners moeten blijven, door die camera zie je dat ineens wel. Als die camera’s meer gebruikt zouden worden kunnen er meer motoren geschrapt worden uit de grote rondes. Goed plan wat mij betreft!

Bouwput

Toen het Cervelo Bigla ProTeam na 27 minuten in beeld kwam en daarmee ook een stuk van de woestijn dacht ik: ‘Wat een bouwput zeg.’ Ik kan me indenken dat het een ontzettend saai stuk was om te rijden. Voor de uitzending leek het me nog wel leuk, zo’n lang stuk weg, maar tijdens het kijken wijzigde mijn mening daarover. Op een gegeven moment leek het wegdek me heel slecht, of dat er in ieder geval heel erg veel rommel op leek te liggen, en precies op dat moment kwam de Amerikaanse ploeg Twenty16-Ridebiker in de problemen en reden ze bijna met z’n allen de weg af. Een van de renners maakte een vreemde manoeuvre, maar bleef gelukkig op haar fiets. Toch leek het er, vanaf mijn plekje op de bank, op dat ze niet meer terug in het ritme kwamen. Na 32 minuten viel de eerst Rabo-Liv renster af en na 35 minuten viel er iemand af bij het Cervelo team. En met nog 15 kilometer te gaan haakte Mieke Kröger, de nummer 5 van Canyon Sram, af. Twenty16-Ridebiker startten als eerste en zetten de eerste tijd neer van 51:28:57 neer. Bij de finish was er weinig publiek, maar zoals gewoonlijk staan er altijd Nederlandse fans en wapperde de Nederlandse vlag van een LottoNL-Jumbo fan.

Hitte en valpartij

De hitte was bijna voelbaar door de televisie heen en ik had het te doen met de dames. Afgelopen zomer had ik al moeite met de hitte van zo’n 36 graden Celsius en dan is de hitte hier in Nederland nog anders. Het leek me altijd zo dat droge hitte fijner was, maar daar denk ik nu iets anders over. Ik schrok trouwens enorm van de valpartij van Anouska Koster, met name omdat die compleet uit het niets leek te komen, alsof ze de stoeprand en het hek helemaal niet had gezien. Ik weet niet waarom ze ineens naar de stoeprand toestuurde, maar ik weet zeker dat de hitte hier iets mee te maken moet hebben. Een beetje als het fata-morgana principe zeg maar. Ze leek helemaal de weg kwijt en ik had medelijden met haar toen ze keer op keer op die fiets wilde stappen die haar alleen maar leek tegen te werken.

Ik schreeuwde naar haar: ‘Meisje doe toch rustig!’,

maar dat hoorde ze natuurlijk niet. Ze wilde zo graag opstappen maar het lukte haar niet. Ze wilde door en ik begreep niet meteen waarom totdat ik hoorde dat zij de vierde vrouw was. Toen ze eindelijk door de man naast haar werd stilgezet leek de paniek iets te zakken, maar toen zag ik ook haar bebloede gezicht. Haar kapotte shirt maakte me niet echt aan het schrikken aangezien ik dat vaak genoeg zie tijdens wedstrijden, maar vooral dat bloed vond ik niet prettig om te zien. Het Rabo-Liv team moest het opgeven en werd even later ingehaald door het team van Boels – Dolman.

Winst voor Nederland

2016-010-009-wk-ploegentijdrit-winst-boels-dolman
Bron: screenshot NOS

Precies op dat moment was er een motorrijder die niet goed oplette en ze hinderde. Ze hadden het daar kunnen verliezen, maar ze hielden hun hoofd ‘koel’ en stoomden door naar de finish en wonnen de wedstrijd met een tijd van 48:41:62 met een gemiddelde van 49,288 km/h. Waanzinnig! Overigens stapte Anouska Koster toch nog op de fiets en de heren commentatoren waren daar niet echt over te spreken. Ze vroegen zich af waarom in vredesnaam. Wat was er immers nog te winnen? Waarom laten ze haar nog verder laten rijden? ‘Ze is een vrouw mannen!’, dacht ik, ‘en stronteigenwijs waarschijnlijk. Daarom lieten ze haar gaan’. Ze is later overgebracht naar het ziekenhuis, maar haar verwondingen bleken mee te vallen. Gelukkig maar, want dat had ook anders kunnen aflopen. Na de finish waren er overigens meer vrouwen die behandeld moesten worden door ambulancepersoneel. De hitte heeft wat ‘slachtoffers’ gemaakt tijdens de ploegentijdrit.

De einduitslag van de ploegentijdrit van de vrouwen:

  1. Boels-Dolman
  2. Cervélo-Bigla
  3. Twenty16-Ridebiker
  4. BTC-City Ljubliana
  5. Canyon SRAM
  6. BePink
  7. Hitec Products
  8. Rabo-Liv

 

 

Related posts

Leave a Comment