Hoe de drempel eruit ziet

‘Waar doe ik het toch allemaal voor?’, is de grote vraag terwijl ik onder de dekens lig en probeer warm te worden. Een onmogelijke opgave heb ik al gemerkt, want ik blijf het ijskoud houden. Ik wil fietsen en ik wil het buiten! Maar ik heb het zo waanzinnig koud. 

Ik had gehoopt dat als ik wat warmer zou worden ik de moed wel kon vinden om mijn warmste kleding aan te trekken en te vertrekken, maar helaas. 

Ijskoud de slechtste 

Mijn voeten zijn ijskoud, mijn vingers idem dito, maar het middengedeelte van mijn lijf is iets opgewarmd. Mijn blaas zit vol, maar ik wil niet weg onder de dekens, want dan krijg ik het nog kouder. Zo werkt dat nou eenmaal wanneer je in de zone tussen ijskoud en langzaam aan warmer worden. Ik ben nog geen half uur terug nog naar het toilet geweest, maar door de kou moet ik weer. Nog een reden om niet buiten te fietsen. 

Waarom? Waarvoor? 

Naast het feit dat ik het koud heb ben ik moe. En omdat ik moe ben vraag ik me af waarom ik toch al die moeite doe. Is het om af te vallen? Is het voor een strakker lichaam? Een gezonder lichaam? Een mooier lichaam? Is het omdat ik weet dat ik me beter voel na het fietsen, zelfs wanneer ik vermoeid begin? Is het omdat ik een goede conditie wil? Is het omdat de Elfstedentocht op me wacht? Is het omdat ik het gewoon leuk vind? Allemaal redenen die even belangrijk zijn, maar die me nu niet goed genoeg helpen om de drempel over te stappen. 

Mijn hoofd houdt me tegen 

Zal ik het dan maat gaan doen, omdat tacxen me zeker weten wel warm maakt? 

‘Maar ik heb nog zoveel andere dingen te doen!’

Flitst er door mijn hoofd. Maar ik weet dat al het andere toch niet gedaan wordt wanneer ik me voel zoals ik me nu voel. Heeft mijn lichaam rust nodig? Misschien, maar waarschijnlijk is het mijn geest die me beperkt, misschien een klein beetje gevoed door een vermoeid gevoel ik mijn lichaam. 

Drempel

Bron: Loesje
Het is weer zo’n dag dat de drempel heel hoog is. Het mag misschien wel lijken alsof het me allemaal zo gemakkelijk afgaat, maar niets is minder waar. Meestal moet ik mijn hoofd gewoon uitzetten, ervoor kiezen om te doen wat op dát moment het beste is, in plaats van dat wat zo gemaakt moet (lees: door mezelf opgelegd). Nu is het misschien tijd om even tolerant naar mezelf te zijn en te kiezen voor het juiste. Hoe hoog de drempel ook is. 

Related posts

Leave a Comment