Muziek uit vervlogen tijden: De bom – Doe Maar

Sinds het nieuws over Amerika binnenkwam moet ik denken aan dit liedje. Dit is een oude blog die eigenlijk weinig te zoeken heeft op een wielrenblog, maar omdat het deuntje maar niet uit mijn hoofd krijg is hier nogmaals. 


Doe%20Maar9

Tegenwoordig wordt er zoveel muziek gemaakt dat de hoogst genoteerde hit van vandaag, “volgende week” al weer oud nieuws is. Sommige hits maken een tijdelijke indruk, andere hits laten voor eeuwig iets in je hart achter dat er op onverwachte momenten weer uit komt. In de serie ‘Muziek uit vervlogen tijden’ neem ik je niet alleen mee naar de hits van jaren geleden, maar ook naar de hits van ‘vorige week’.

doe%20maarHet is dinsdag 19 juni, vier minuten voor één, midden in de nacht. Het is de zoveelste nacht waarop het me maar niet lukt om in slaap te vallen. Stresshormonen gieren door mijn lichaam. Ik ga bijna op vakantie en moet nog honderd-en-één dingen regelen voor die tijd. Druk, druk, druk dus! In mijn hoofd blijft alles maar draaien en draaien, ratelen en ratelen en voor de zoveelste keer in het afgelopen jaar hoor ik Ernst Jansz in mijn gedachten zingen:

Carrière maken (voordat de bom valt), werken aan mijn toekomst (voordat de bom valt). Ik ren door mijn agenda (voordat de bom valt)”

Doe Maar is Nederlands populairste popgroep aller tijden, en in de periode van 1978 tot 1984 scoorden zij hits met onder andere Sinds 1 dag of 2 (32 jaar), Is dit alles, Smoorverliefd, 1 nacht alleen, Pa en De Bom. Met die laatste twee nummers hebben zij tevens twee nummer één posities behaald. De band werd in 1978 opgericht door Ernst Jansz. De eerste bezetting vanaf juni 1978 was als volgt: Ernst Jansz: zang en toetsen, Jan Hendriks: gitaar, Carel Copier: slagwerk, Piet Dekker: zang en basgitaar. Joost Belinfante speelde tijdelijk basgitaar tussen februari en augustus 1980, tot hij vervangen werd door Henny Vrienten.

Reünieconcerten

De band gaf op 14 april 1984 hun laatste concert dat tevens het afscheidsconcert zou zijn. Toch kwamen zij in 2000 en 2008 weer bijeen voor een aantal reünieconcerten en in eerste instantie zouden ze in 2012 eenmalig weer bij elkaar komen voor een viertal concerten tijdens de zevende editie van Symphonica in Rosso in het Arnhemse Gelredome. Door die concerten kregen ze echter de smaak te pakken dat ze begin 2013 nog zes optredens hebben gedaan in Kerkrade, Utrecht, Enschede, Eindhoven, Groningen en de Amsterdamse HMH (Glad ijs tour).

Aanleiding

Zoals gezegd heeft het liedje De Bom een (eerste) nummer-één-positie behaald. Dit gebeurde op 4 december 1982 en stond toen vijf weken lang op die prominente eerste plaats. Daarna bleef het nummer nog acht weken lang in de Nederlandse Top 40 staan. Terwijl ik op internet rondkijk wat ik aan informatie kan vinden over De Bom, kom ik er achter dat Ernst Jansz het nummer schreef naar aanleiding van de angst om een nucleaire dreiging tijdens de koude oorlog. Helaas werd het anders opgevat dan bedoeld. Ernst Jansz probeerde (naar mijn mening) te vertellen dat het weinig zin heeft om te rennen en te vliegen wanneer je toch ‘onder de flatgebouwen van de stad’ komt te liggen, en niet eens de tijd hebt gehad om elkaar te leren kennen. Hij wilde ermee zeggen dat je moet genieten van het leven.

Fan

Toen De Bom een nummer één hit werd, liep ik nog in luiers rond en hield ik me (natuurlijk) helemaal niet bezig met nucleaire dreigingen. Het nummer heeft voor mij dan ook nooit de betekenis gehad die het voor vele anderen (blijkbaar) wel had. Doe Maar ontdekte ik pas op elfjarige leeftijd, toen mijn moeder de cd Doe Maar – De beste in huis haalde. Vanaf dat moment heb ik deze cd jarenlang ‘grijs gedraaid’. Ik kende elk liedje van het begin tot het eind; iedere gitaarslag, iedere drumslag, elke (vocale) uithaal en ademhaling.

Onderweg

Inmiddels heb ik al in jaren geen nummers van Doe Maar meer gedraaid, maar heel af en toe zijn er van die momenten waarop er weer een stukje songtekst uit mijn grijze massa tevoorschijn komt die mij terugbrengt in de tijd, óf me doet realiseren dat alles maar vergankelijk is en het eigenlijk weinig zin heeft om me zoveel te haasten. De tekst doet me dan realiseren dat ik alleen maar onderweg ben naar morgen, zonder stil te staan bij vandaag. Als moeder besef ik regelmatig dat ik teveel bezig ben met mijn (en hun) toekomst en geniet ik niet echt van het moment zelf. Dat zijn onder andere de momenten waarop in mijn hoofd dan weer hoor:

“Ik ben verzekerd van succes, tegen brand en voor m’n leven (voordat de bom valt). Ik heb van alles maar geen tijd ook niet voor heel even (voordat de bom valt). Ik moet aan m’n salaris denken en aan mijn relaties (voordat de bom valt), maar liever weet ik wie jij bent voordat het te laat is.”

Bron: Wikipedia

Related posts

Leave a Comment