De winter fiets Elfstedentocht wel of niet fietsen?

Al een paar weken lang twijfel ik of ik deze winter op de fiets zal stappen om 200 km lang door weer en wind tegen de elementen van de natuur te vechten. Dat het vechten wordt is namelijk niet ondenkbaar met een lichaam als het mijne. De kans is wat mij betreft 99% dat het een noord/noordoostenwind zal zijn en er is een reëel kans dat de temperaturen beneden (of vlak tegen) het vriespunt liggen. Ook is de kans aanwezig (hoewel klein) dat er sneeuw zal liggen en dit laatste is nog niet een pre om het glad te kunnen laten worden. Alles wat een winterse wedstrijd juist zo aantrekkelijk maakt! Maar daar zit hem dan ook meteen de crux.

Geen idee hoe lang het inmiddels al is, maar ik kan al jarenlang erg slecht tegen het winterse weer. Niet alleen doet mijn hele lichaam pijn van de kou (door overdreven geprikkelde zenuwen in mijn lichaam), maar vooral mijn hoofd heeft er grote problemen mee. Dat bedoel ik niet in psychische zin, want uiteraard heb ik het liever 25 graden, maar ik begrijp dat dit erbij hoort in Nederland.

Vier ontstoken kiezen -> chronische zenuwpijn

Tot anderhalf jaar geleden ging dat eigenlijk wel redelijk, het was vervelend maar handelbaar. Sinds ik echter vier ontstekingen in mijn mond heb gehad en er vier kiezen zijn getrokken heb ik last van chronische zenuwpijnen in mijn gezicht. Een paar maanden na starten met het geneesmiddel Lyrica gaat het veel beter met me, maar nu de noordoostenwind door ons land waait heb ik weer meer pijn. Die pijnen zitten momenteel nog in mijn kaaklijn en in de zijkant van mijn nek, maar het is een kwestie van tijd voor ik weer kiespijn ga krijgen. Elke goede dag is er weer eentje. Het is overigens niet zo dat ik dan binnen geen last heb, want ook binnen is het goed te merken dat er een vervelend windje waait. Ik woon namelijk in een jaren 1930 huis en dat houdt in dat het slecht geïsoleerd is (van onderaf) en dat het heel koud optrekt. Die kou is slecht tegen te kleden dus gebruik ik veel dekens. Maar goed, eenmaal de kou in mijn lichaam is meer pijn. Helaas!

File rijden

Waarom dan twijfelen? Dat vraag jij je vast af, maar ik ook. Dat is dan toch een uitgemaakte zaak?! In mijn hoofd werkt dat helaas niet zo, ik ben op dat vlak een zeer slechte leerling. Er is een zaadje in mijn hoofd gepland die ik maar moeilijk kan laten doodgaan. Het wordt gevoed door alle prachtige verhalen die ik voorbij zie komen over de winterse fiets Elfstedentocht en dus kan ik het maar moeilijk van me afzetten. De grootste reden? Deze editie trekt zo waanzinnig minder fietsers aan dat ik er meer van gecharmeerd van ben dan in de zomereditie in file te rijden. Ik houd niet van grote evenementen dus de fiets Elfstedentocht is dan niet het meest voor de hand liggende om naartoe te gaan.

Bron: website fietselfstedentocht
Bron: website fietselfstedentocht

Ik droom echter al achttien jaar lang van de Friese Elfstedentocht. Toen ik nog schaatste draaide alles uiteraard om de ijsvariant, maar naarmate de jaren verstreken en ik niet meer schaatste gaf ik die maar op. Toen wist ik al dat er een wegvariant was, maar ik heb al die jaren gedacht dat je daarvoor een racefiets moest hebben (volgens mij was dat destijds ook de eis) en het is nooit bij me opgekomen om nog eens te checken. Dus toen ik vorig jaar een racefiets kocht (hem vervolgens een jaar lang in de garage moest laten staan door pijn) en er in april van dit jaar op ben gaan fietsen ging het weer kriebelen. Wat schertste mijn verbazing: je mag nu zelfs op je stadfietsje meedoen. Had ik dat geweten! Maar goed, ik wist het niet. Nu wel en nu kriebelt het dus heel erg hard. Dat kriebelen is toegenomen toen ik erachter kwam dat er een wintereditie is  die me, om heel eerlijk te zijn, veel leuker lijkt. Alleen… die is in de winter dus en nu sta ik op een punt waar ik niet wil staan.

Ik heb voor de zoveelste keer in anderhalf jaar tijd het gevoel
dat mijn lichaam niet wil wat mijn hoofd wel wil en dat geeft frictie.
Na achttien jaar chronisch ziek zijn heb ik er nog altijd moeite mee.

Myalgische encefalomyelitis

Ja, achttien jaar geleden groeide niet alleen de droom, maar ontstond ook de ziekte ME in mijn lichaam. Myalgische encefalomyelitis (ME) betekent met spierpijn (myalgie) gepaard gaande ontsteking van ruggenmerg (myelitis) en/of hersenen (encefalitis). Er zijn meerdere gradaties in en de symptomen kunnen (zoals in mijn geval) enorm wisselen en fluctueren. Het kan dus zijn dat ik de ene dag de hele wereld aankan en het kan zijn dat ik de volgende dag vrijwel niets kan. Dat kunnen ook weken of zelfs maanden zijn en veelal geldt: ik geniet van elke goede dag, maar baal uiteraard ook van elke slechte. Er zijn verschillende symptomen, maar dit zijn mijn ‘belangrijkste’: een invaliderende, op inspanning volgende lichamelijke en mentale vermoeidheid, spierpijn, griepachtige malaise, abnormale uitputting die niet verdwijnt door slaap, en andere symptomen waaronder verlies van concentratie en korte-termijn-geheugen, slaapstoornissen, dyslexie, balansverstoring, gevoeligheid voor licht en lawaai alsook alcoholintolerantie, stemmingswisselingen, zicht- en maagproblemen. Niet geheel toevallig dezelfde symptomen die op Wikipedia te vinden zijn! Ik denk dat dit voor heel veel patiënten de meest voorkomende zijn, hoewel ik patiënten ken die er heel veel slechter aan toe zijn, zelfs in mijn slechtste periodes.

Plannen is dus moeilijk en dromen misschien nog wel moeilijker.

Ik kan tegenwoordig wel redelijk inschatten hoe ik me de volgende dag of de komende week voel hoor, maar op de lange termijn inschatten blijft lastig. Daarbij onderschat ik mezelf net iets te vaak en dat heeft vrijwel direct invloed op hoe mijn lichaam reageert op situaties. Soms wil ik iets echter zo ontzettend graag dat het me van tevoren weinig kan schelen hoe ik me voel, maar wat betreft de fiets Elfstedentocht ligt het wel wat moeilijker. Hoewel wielrennen me echt enorm goed afgaat heb ik inmiddels ook vaak genoeg ervaren dat het niet vanzelfsprekend is dat het goed blijft gaan. Mijn lichaam is dus een enorm groot punt van twijfel.

IJsberen op de weg

Daarbij spelen er nog wel meer factoren mee zoals kosten voor de inschrijving en de tocht zelf, maar ook voor de reis er naartoe en voor het verblijf in Leeuwarden. Het mag duidelijk zijn dat een paar kilometer extra fietsen niet de voorkeur geniet. De reis er naartoe zie ik uiteraard ook tegenop en daar in Friesland het alleen fietsen. Kijk, drie á vier uur in je eentje fietsen is toch iets anders dan tien á elf uur ‘in je eentje’ op pad zijn. Dit is mijn eerste wielerjaar dus ik heb werkelijk geen idee hoe het is om onder winterse omstandigheden te fietsen en het feit dat ik op dit moment mezelf maar moeilijk kan motiveren om buiten te oefenen helpt niet echt mee om de twijfel de goede kant op te sturen. Want dat ik het graag wíl is een groot feit!

Er zijn altijd duizenden redenen om iets niet te doen,
je hebt er maar één nodig om het wel te doen.

Dat is een spreuk die me al bij talloze keuzes de goede kant op heeft gestuurd, maar dit keer kom ik er toch echt niet mee weg, want er zijn genoeg goede redenen om aan te geven dat het gewoon stom is om het te doen. Ik kan natuurlijk wel alle (ijs)beren op de weg klakkeloos doodschieten, maar of dat nou zo verstandig is…

Redenen om het nog even te laten weken :

  1. De kosten zijn natuurlijk te spreiden, maar ik ontkom er niet aan om nog wat geld te moeten investeren in reiskosten, verblijfkosten, toerkosten en kosten voor kleding en toebehoren. Ik heb al veel, maar nog niet alles. Met kranten werken is een optie, maar zó 1963.
  2. Ik ben het niet gewend om te wielrennen in de winter. Buiten fietsen is één ding, maar met smalle bandjes onder een carbon frame is toch echt iets anders, zeker met windkracht vier, vijf of (help!) nog meer. En laat het nou in Friesland altijd waaien. Nou oké, niet altijd, maar het kan er behoorlijk ‘spoken’ en dat noem ik het Frieslandgevoel.
  3. Als er sneeuw ligt heb ik echt een groot probleem met mijn 23 mm banden. Er zit weliswaar winterprofiel op, maar dat is niet toereikend genoeg. Er kan niets breder op en voor één dag een fiets huren die hoogstwaarschijnlijk veel te groot is, is vragen om moeilijkheden. Afhaken vanwege de ontoereikendheid van mijn fiets lijkt me nog erger dan om de ontoereikendheid van mijn lichaam.
  4. Het meeste dat ik afgelopen zomer gefietst heb is 112 kilometer. Dat is iets meer dan de helft, maar met temperaturen die veel hoger liggen. Ik heb de daadwerkelijke afstand dus nog nooit behaald, maar ik heb een trainingsschema gevonden die me net op tijd op ‘niveau’ brengt. In theorie dus! Ik heb totaal vierenhalf uur op de fiets gezeten geloof ik, maar dat moet twee keer zo lang worden. Ik maak wel meer dan 250 kilometer per week, maar dat is niet per dag!
  5. Ik heb ’s winters veel meer last van mijn blaas, maar goed ik heb elf steden om te plassen dus dat mag geen probleem zijn ;-).
  6. Ik zie dus ook wel op tegen al die uren alleen ploeteren door het Friese landschap. Het is er prachtig, het is niet voor niets mijn favoriete provincie, maar het is wel heel lang alleen tegen de wind. Nu is het een rondje, dat geef ik toe, maar het vervelende aan wind is dat het ook kan draaien.
  7. En de allerlaatste (en meteen belangrijkste) reden: ik weet niet of ik het gebrek van mijn lichaam aankan op die dag. Zoals ik al zei weet ik dat nooit, maar dit is niet een vijf kilometer wedstrijd hardlopen of drie uurtjes wielrennen, dit is het serieuze werk!

Veel redenen om er toch nog even een paar nachten over te slapen en erover te denken. In de komende blogposts zal ik jullie vertellen waarom ik zo van de Friese Elfstedentocht houd.

Wordt vervolgd.

Bron uitgelichte afbeelding: Paul van Eijden

Related posts

Leave a Comment