Onverwachter dan verwacht, monsters

Het is een gegeven dat er vroeg of laat een terugslag komt, daar houd ik rekening mee en ben ik – min of meer – op ingesteld. Wanneer het dan daadwerkelijk gebeurt komt het tóch onverwachter dan verwacht en kan het me behoorlijk vloeren. Mijn ziekte, de aangezichtspijn en de angststoornis noem ik soms ‘mijn monsters’ en vandaag kwamen alle drie de monsters tegelijkertijd uit hun hok en kon ik niets anders doen dan toegeven aan hun grillen. Mijn doelen waren niet meer belangrijk.

Het doet me wederom (voor de ‘veel-te-vaakste-keer’) realiseren dat het leven niet maakbaar is en hoe graag ik ook mijn dromen wil waarmaken, wil omzetten naar behaalde doelen, ik blijf afhankelijk van een – niet goed – functionerend lichaam. Daar heb ik het mee te doen, dat is een feit.

Doorzettingsvermogen teveel

Mijn lichaam mag dan niet functioneren ‘zoals het hoort’, maar mijn brein doet het prima (op wat haperingen door medicatie na dan) en weet dat ik best 240 km kan fietsen binnen een paar weken tijd (vanuit de basis die ik heb) wanneer ik wel een gezond lichaam zou hebben. Dat is prettig om te ‘weten’, maar daar koop ik weinig voor. Met mijn doorzettingsvermogen is helemaal niets mis mee, geen enkel gebrek eraan! Helaas is dat doorzettingsvermogen soms (lees: vaak, maar dat wil ik eigenlijk niet weten) ook de kwade in het realiseren van doelen, ze laat me veel te ver gaan op momenten dat het lichaam perfect meewerkt. En wanneer ik dan te ver ben gegaan? Dan is het EXIT.

It ain’t over till the fat lady sings

Dus opgeven ben ik niet van plan. Nog altijd wil ik weten wat de grenzen van mijn lichaam zijn, want de praktijk heeft steeds weer uitgewezen dat wanneer ik er overheen ga ik er ook sterker van word, hoewel ik nooit het niveau ga bereiken dat ik zou willen. Het is alleen wel keer op keer een verassing hoevéél last ik er dan van ga krijgen. Iets meer dan vijf jaar geleden kwam er bij de ME ook nog eens een angststoornis om de hoek kijken en vorig jaar kwam er ook nog eens een aangezichtspijn bij. De hele godganse dag vermoeid zijn was nog niet genoeg voor mij, nee er moest meer bij.

Oververmoeid

flickr-gustavo-peres
Bron: Flickr – Gustavo Peres

Om heel eerlijk te zijn voel ik me nu – zoals bij elke terugslag – even zielig. Ik weet dat het straks wel weer over is, na het schrijven van deze blogpost, maar op dit moment baal ik er gewoon weer van dat ik vanmorgen niet met mijn hoofd in de wind kon fietsen, vanwege meerdere redenen. Ik baal ervan dat mijn lichaam schreeuwde om slaap, want ik wist: ik ben oververmoeid. Dat oververmoeid zijn ligt overigens niet aan een zwaar trainingsprogramma, maar aan de combinatie van meerdere factoren. Ten eerste ben ik naast mijn trainingen meer gaan schrijven om wat harder aan mijn schrijf carrière te werken. Tevens wil ik het huishouden spik en span hebben en houden, een onmogelijke monsterklus overigens want met kinderen is je huis voor hooguit tien seconden aan kant. Daarbij wil ik niet de ongezellige echtgenote zijn en om half tien al in bed liggen (iets dat ik eigenlijk iedere avond zou moeten doen) dus ga ik uren later pas naar bed. Wanneer ik in bed lig doe ik er minstens een uur over om in slaap te vallen, want daar ben ik dan inmiddels al overheen. De afgelopen weken ben ik ook nog eens meerdere malen midden in de nacht wakker geweest. Tel het bij elkaar op en het is de perfecte rekensom voor oververmoeidheid.

In al die jaren van chronische vermoeidheid leer ik blijkbaar nooit van mijn eigen fouten, maar zoals ik al eerder benoemde hoop ik keer op keer weer dat de grens steeds verder te verleggen is. Dit keer kon ik meer en langer dan ooit dus accepteer ik voor vandaag maar dat ik een slechte ochtend had. Jammer dat die moest samenvallen met een buitenfietstraining. Toch zag ik hem gisteren al aankomen en als ik gisterochtend even had geslapen had ik vandaag wel op de fiets gezeten. Maar dat zullen we helaas nooit weten. Voorlopig moet ik maar even leven van dag tot dag en zien wat ik kan. Eerst maar even afrekenen met deze monsters op dit moment en dan zien we wel weer.

Bron foto: Flickr – Gustavo Peres
Bron uitgelichte foto: Flickr – gunder

 

Related posts

Leave a Comment