Angstvlinders – Stoppen met Lyrica?! #2

Bron: Heidi – Flickr

Het is zaterdagochtend tien uur. Ik lig in een lekker bed in een vakantiepark en voel allerlei vlinders in mijn buik fladderen. Woensdag is het mijn vijftiende trouwdag en we zijn hier om het alvast te vieren, omdat echtgenoot volgend weekend dienst heeft. Het zouden vlinders van verliefdheid moeten zijn, zo had ik het liefst gezien, maar dit zijn echter de vlinders van nervositeit. 

Niet dat ik niet bij tijd en wijle niet verliefd meer ben of niet dat ik dat nu niet ben, maar hoe graag ik ze daar ook aan wijdt, of aan de overvloed van wijn gisteravond, moet ik toch concluderen dat dit dus helaas toch vlinders van een andere  orde zijn, dit zijn angstvlinders.

Ik herken ze van begin en midden 2015 toen de eerste pijnklachten zich in een razendsnel tempo ontwikkelden en ik steeds banger werd voor de waanzin. 

Deze vlinders zijn overigens af en toe ook op bezoek geweest toen ik Lyrica nog volledig slikte, maar hoewel ik nog maar een paar dagen een pil minder slik merk ik dat de nervositeit toeneemt en momenteel in behoorlijke heftigheid aanwezig is. Het zou natuurlijk kunnen dat ik nu enorm nerveus word van het idee dat ik weer mijn fiets op moet terwijl de valpartij van gisteren nog teveel aan de oppervlakte zit – lichamelijk, maar vooral geestelijk , maar eigenlijk weet ik wel beter. Nee, de eerste van de vele afbouwbijwerkingen komen nu aan het licht, na een paar dagen al. Ik moet ze het hoofd bieden om van de Lyrica af te komen.

Ik was tot een aantal jaren terug altijd een persoon die alles tot in detail wist en onthield. Als kind onthield ik de verjaardagen van al mijn vriendinnetjes en hun mede gezinsgenoten, ik wist hun telefoonnummers uit mijn hoofd (je had destijds ook geen snelkeuze mogelijkheden, dat scheelt), ik onthield hun agenda’s (indien van toepassing) en wist daardoor altijd wanneer het nodig was om te vragen hoe een bepaalde afspraak gegaan was of hoe het met de achterneef van de nicht van de buurman van de oma van mijn vriendinnetje ging. Of zoiets. Nu onthoud ik mijn eigen agenda niet eens en heb ik  wekkers en agendaherinneringen nodig om de kinderen van school te halen of aan hun sport te denken, ik vergeet het waarschijnlijk gewoon. Ook vergeet ik om mijn beste vriendin een berichtje te sturen hoe het met haar moeder gaat, niet geheel onbelangrijk.. Zelfs wanneer ik er wel een vluchtig moment aan denk komt onverhoopt het moment dat ik mijn telefoon pak, whatsapp open en ik naar de namen in de lijst kijk en geen idee heb wat ik moet doen. Zélfs niet als haar naam bovenaan staat.

Extreem? Mwah… de namen en geboortedata van je kinderen vergeten is pas erg, maar je eigen naam niet meer weten spant toch echt de kroon!

 

Nou zijn dat natuurlijk dingen die niet onoverkomelijk zijn, hoe vaak wordt je naar die informatie gevraagd?! Wat betreft de vriendschap, ach ik voel me vrijwel continu tekort geschoten en dat is niet van de laatste tijd, maar beiden lopen wel uit de hand. Wat me het meest dwars zit is dat mijn leven voor mijn gevoel uit mijn handen begint te glippen. Eerst was er ME, een ziekte die me soms laat leven in een lichamelijke gevangenis. Dan is daar ook nog een betonnen muur van pijn waar ik elke dag weer tegenaan loop. Maar het vervelendste vind ik wel dat al mijn dromen door de Lyrica geen schijn van kans maken.

  • Voor wat betreft mijn blogs weet ik soms niet waar ik moet beginnen en als ik ben begonnen weet ik niet hoe ik het af moet maken.
  • Voor wat betreft mijn boeken weet ik niet hoe ik de puzzelstukjes (die ik ooit wel zag) aan elkaar te maken en ze uberhaupt af te ronden.
  • Voor wat betreft een baan kan ik geen noodzaklijke informatie opslaan, iets dat toch zeer essentieel is voor het behouden ervan. Ik ben zeven keer mijn baan verloren door ME, een achtste zou de denkbeeldige doodsteek zijn, zeker als het zou komen door ogenschijnlijke desinteresse. Daarbij weet ik nooit hoe lang de pijn nog redelijk te houden is, met of zonder Lyrica.

Die laatste droom de is nog niet zo noodzakelijk aangezien meerdere factoren meetellen, maar die eerste twee zijn vervelend. Mijn leven staat on hold door Lyrica en daarom wil ik zien wat mijn leven meer on hold zet, de Lyrica of de pijn. Voorlopig zijn het in ieder geval de angstvlinders 😉

Bron uitgelichte foto: Edwin Hoek – Flickr
Bron foto: Heidi – Flickr.com

Related posts

Leave a Comment