Paniek en vlammende pijn – Stoppen met Lyrica?! #3

Het is na tweeën en ik werd zojuist met heftige pijn wakker. Eerder vandaag had ik al een aantal vervelende pijnscheuten gehad en tijdens het avondeten werd de pijn in mijn mond wat heviger. Vanuit het niets kon ik niet meer kauwen aan de linkerkant, maar dat gebeurt wel vaker. De pijn trok weg en ik vergat het tot het weer heel even de kop opstak, later vanavond. Weer verdween het, maar toen ik echter zojuist een vlammende, bonzende, kenmerkende ontstekingspijn voelde dacht ik: ‘Het zal toch niet zo zijn dat de Lyrica al die tijd een sluimerende ontsteking heeft gemaskeerd?!’ 

Deze gedachte is op zich niet nieuw voor me, maar de paniek overspoelt me met grote golven, is moeilijk uit te schakelen en in gedachten zie en hoor ik mezelf bellen met de tandartsassistente voor een röntgenfoto. Pijn is me niet onbekend, ik heb te vaak teveel pijn gehad de laatste jaren, maar deze pijn is al even geleden en verdween toen ik tweemaal daags 150 mg Lyrica ging slikken. De pijnscheuten van de afgelopen maanden zijn nooit zó heftig geweest dan nu en voelen aan als weeën die komen en gaan. Ik weet ook precies weer waarom ik het ooit vergeleek met de geboorte van een baby via mijn mond.

Redenen zoeken 

‘Misschien ligt het aan de waardeloze hoofdkussens’, spreek ik mezelf hoopvol toe, maar ik weet wel beter. Het feit dat mijn kies omhoog lijkt te zijn gekomen ligt niet daaraan. ‘Het hoeft echt helemaal niets te betekenen Ang’, zeg ik sussend tegen mezelf, maar het stelt me niet gerust. Inmiddels doet niet alleen die ene kies pijn, maar ook de kies er boven.

Ik begrijp het niet en vervloek mezelf dat ik vanavond die verdomde chips met links heb proberen te eten.

Dat is niet helemaal eerlijk, want de pijn was eerder op de dag al begonnen, voelde ik ook bij het avondeten en werd pas later nog heviger. Het voelde precies zoals altijd met koud weer als ik buiten ben. Alleen was ik niet buiten en het was alles behalve koud.

Splint

Bron: je88 – Flickr

‘S nachts draag ik een splint, beter bekend als een knarsplaat. Die heb ik ‘gekregen’ toen de eerste twee kiezen waren getrokken en sindsdien kan ik niet meer zonder. Ik draag het sindsdien trouw en kan (lees: durf) niet meer zonder. Een lampje begint te branden terwijl ik dit typ en denk: ‘Tenzij je kies aanvoelt alsof hij omhoog komt uit je kaak, want dan is te pijn te hevig en neem je het knarsen voor lief’, en dat is er nu ook aan de hand. Even weer die hoop, maar deze pijn is toch anders dan anders.

Deze pijn voelt veel heftiger en breidt zich inmiddels uit naar de volledige linkerkant van mijn gezicht. Niet alleen doen die ene onderste kies en de kies erboven pijn, maar ook de omliggende kiezen en mijn kaak zelf. Bij mijn slapen vlamt het, het trek door naar mijn oogkas en de spier aan de zijkant van mijn gebit lijkt een gespannen elastiek.

De splint heb ik inmiddels uitgedaan, maar de pijn verdwijnt niet. Het enige dat ik nu kan doen is hopen dat de pijnstillers snel helpen. Om half twaalf vanavond dacht ik genoeg te hebben aan een ibuprofen 400 mg, maar inmiddels zit er nog zo een in plus twee paracetamols van 500 mg in. Het is alweer even geleden dat ik zoveel zo kort na elkaar in nam. ‘Leugenaar!’, zegt mijn hoofd terwijl ik dit typ en mij onderbewustzijn heeft gelijk. Het geeft me hoop en maakt me bang op exact hetzelfde moment, want eigenlijk zegt dit dus helemaal niets, behalve dat het twee kanten op kan. De pijn neemt weer af, ik ‘lach’ hier over een paar uur om en geef mezelf een standje dat ik erover zeurde óf ik heb morgen meer pijn en vervloek mezelf om het krankzinnige idee de Lyrica af te bouwen.

Het is half drie en ik ga mijn lampje uitdoen. De pijn is niet afgenomen en die alom bekende koude rilling trekt over mijn lijf. ‘Het is niet 2015 Ang, dit is géén ontsteking! En nee, je hoeft de tandarts daar niet van te overtuigen. Straks wordt je wakker en is de pijn weer weg.’

***

Een kwartier later klik ik mijn bedlampje weer aan, allerlei rampscenario’s zijn de revue gepasseerd en ik weet dat ik eerst even rustig moet worden. Wederom hoop ik dat het aan mijn hoofdkussen ligt en dat de pijn wegtrekt tijdens het tikken van dit laatste stukje tekst. Ik neem (met tegenzin, omdat ik weet dat het slecht is) opnieuw een lading pijnstillers in en besef me dat als dit zo doorgaat ik niet genoeg pijnstillers bij me heb om dit weekend door te komen. Voor de zekerheid neem ik geheel tegen principe in nog zo laat een slaappil in en ik weet dat ik daar morgen spijt van krijg. Een nacht als deze is alweer even geleden ik kan zeggen dat is het heb gemist als… euhm… kiespijn?!

Bron uitgelichte foto: je88 – Flickr

Related posts

Leave a Comment