Een wijze les – #elkedageenuur fail #2

Een aantal weken terug schreef ik in een blogpost waarom ik zo graag de challenge #elkedageenuur wil doen. Door mijn ziekte ME heb ik een enorm laag energielevel en mede daardoor loop ik elke dag weer tegen mijn eigen beperkingen aan. Om die reden is #elkedageenuur letterlijk een uitdaging voor mij. Ik wil dit elke dag doen om een denkbeeldige middelvinger uit te steken naar ME en dat lukte redelijk, maar gisteren stak ME een middelvinger uit naar mij. Voor het eerst in 65 dagen kon ik niet bevestigen dat #elkedageenuur was voltooid.

Dat de ME die denkbeeldige vinger naar me opstak was feitelijk mijn eigen schuld, ik heb het zelf veel te ver laten komen in de afgelopen dagen. Gistermorgen stond ik om kwart voor elf op en nog voor ik beide benen naast mijn bed had staan wist ik dat ik zeer slecht in mijn energielevel zat. De afgelopen dagen heb ik voor mijn doen te fanatiek getraind, kijkend naar het feit dat het winter is, en daar betaal ik uiteindelijk toch altijd de prijs voor.

Het blijft nooit bij maar één ding snel doen

Ik baalde er flink van dat mijn energielevel de laatste weken erg laag is en dat het huishouden achter liep. Die gedachte kon ik maar niet uit mijn gedachte zetten dus toen ik mijn ontbijt achter de kiezen had besloot ik dat de konijnenkooi toch echt schoongemaakt moest worden. Aangezien de oudste nog in pyjama liep en zij de container om moest rijden besloot ik in de tussentijd om even snel boven de badkamer te gaan doen. Dat is vrijwel altijd een teken dat het een lange dag gaat worden als ik mezelf niet heel snel stil laat staan en voel hoe het met mijn lichaam zit. Maar dat had ik al gedaan en het genegeerd dus ik wist dat ik met vuur speelde. Om nu een lang verhaal kort te maken. Het bleef uiteraard niet bij de badkamer. Ook de slaapkamer van oudste en onze slaapkamer werden gedaan. Franse slag? Die term vind je niet in mijn woordenboek. Het hele werk dus! Tussendoor werd de was opgevouwen en opgeruimd en deed ik nog honderd en tien andere dingen.

Héél ver over mijn grenzen

Ondertussen vrat die (bijna!) allesoverheersende vermoeidheid als een gek aan me, maar hoe harder het aan me vrat hoe harder ik me ertegen verzette. Tegen de tijd dat het tijd werd om (laat) te lunchen was ik zo opgefokt dat ik het liefst de stofzuiger door het raam smeed en met mijn koffers naar buiten zou lopen om nooit meer terug te keren. Het was overduidelijk dat ik héél erg ver over mijn grenzen was gegaan en het werd hoognodig tijd om rust te vinden. Ik kon echter geen enkele manier bedenken om rustig te worden, ik was veel te ver doorgeslagen!

Ik besloot dat ik zou stoppen met #elkedageenuur. Wat had het voor zin?
Waarom elke dag hoe dan ook dat uur vol krijgen? Voor wie? Voor mezelf?
Zodat ik mezelf kan bewijzen dat de ME uiteindelijk toch weer sterker is dan ik?

Echtgenoot vond waarschijnlijk ook dat ik teveel doordraafde en bood aan om de kinderen mee te nemen naar de supermarkt, voor de wekelijkste boodschappen, zodat ik wat rust had. Maar wat betekent rust wanneer je helemaal opgefokt bent? Hoe vind je dan rust? Vijftien minuten lang lag ik op de bank en besloot toen dat ik op maar één manier rustig kan worden. Schrijven!

Nu wil ik je graag nog even vertellen dat ik in het uur ervoor minstens tien keer het schrijven had vervloekt en gezworen ermee te stoppen aangezien ik niet een perfect huishouden kan hebben, kinderen op kan voeden en een schrijf ‘carrière’ kan nastreven. Het punt is alleen dat ik niet zonder schrijven kan en vermoeidheid doet soms heel vreemde dingen met mij en mijn brein.

Schrijven is mijn ademhaling, ik heb het nodig om het gevoel te hebben nog enigszins te leven.

Natuurlijk geven mijn kinderen, mijn man en andere mensen om mij heen me dat gevoel ook, maar ik wil meer zijn dan alleen maar moeder, echtgenoot, (schoon)dochter en vriendin. Ik wil ook mezelf zijn, nu juist meer dan ooit. Stoppen met schrijven is dus helemaal geen optie!

Maar goed, ik dwaal af. Ik ben dus gaan schrijven in plaats van fietsen en ik ben zeer productief geweest. Ik herwon wat energie en was toen zo stom om het te gebruiken voor het huishouden. Aan het eind van het liedje heb ik er gisteren zo’n vijf uur aan besteedt. Verspild is misschien een beter woord, want vijf uur lang vechten tegen de vermoeidheid door extreem kwaad op mezelf te worden en die woede om te zetten in productiviteit was niet heel slim. Ja, de eerste verdieping was schoon, maar wel tegen een hoge prijs. Het is waarschijnlijk overbodig te zeggen dat afgezien van de stof de verdieping er weer net zo uitziet.

Nergens zin in

Tegen 18.00 uur was ik echt doodmoe en had ik eigenlijk helemaal geen zin om iets te eten. Ik had helemaal nergens meer zin in, maar uiteraard hervond ik toch nog wat energie en kwam ik er zoals bijna altijd weer wat door. We hadden de kinderen beloofd dat het ‘filmavond’ zou zijn en ze lagen tegen kwart voor negen op bed. Ik was uitgeteld en kon mezelf niet motiveren om op de fiets te stappen, dus toen echtgenoot aangaf dat hij het RTL Debat wilde kijken werd dat mijn excuus om niet op te stappen. Ik probeer mezelf wijs te maken dat ik heel bewust de keuze nam om #elkedageenuur te skippen, maar heel diep van binnen weet ik heus wel dat ik dat helemaal niet wilde.

Ik was gewoonweg té moe om mezelf tegen te spreken,
mezelf te overtuigen dat ik de ketting niet wilde doorbreken.

Nu ik er een nacht over geslapen heb is daar die spijt. Spijt dat ik het zó ver heb laten komen dat ik datgene dat ik zo graag wil voltooien ‘faalde’. Echtgenoot stelde creatief ‘boekhouden’ voor: een uur extra fietsen vandaag en als datum die van gisteren invullen. Voor een heel kort moment klonk dat zeer aantrekkelijk, er is immers niemand die daar achter zou komen. Niemand zou het verder weten.

Maar ík zou het weten!

Ik zal aan het einde van die 365 dagen weten dat ik de challenge niet helemaal eerlijk heb gedaan en uiteindelijk zal dat veel zwaarder wegen dan nu toe te geven dat ik dag 65 niet heb kunnen voltooien. Ik weet namelijk welke offers ik de afgelopen 64 dagen heb moeten brengen om díe wél te voltooien en hoewel ik niet blij ben met het missen van deze dag wil ik liever trots zijn om die andere 64 dagen dat het wél lukt. Ondanks ME.

Related posts

2 Thoughts to “Een wijze les – #elkedageenuur fail #2”

  1. Chantal

    Misschien niet wat in je planning stond, maar je hebt wel degelijk calorieën verbrand en conditie “verbruikt”.
    You go girl!
    Xxx

Leave a Comment