De smaak van bloed in mijn mond – QOM & gechickt

Afgelopen weekend was het weer zover. Het was heerlijk weer en ik kon geen enkel excuus bedenken om niet even het racemonster te pakken en er op uit te gaan, maar aangezien echtgenoot weer oproepdienst heeft kan ik niet echt ver van huis weg, het alternatief is dan rondjes rijden in de buurt. En met een beetje geluk ‘win’ ik dan nog eens een QOM.

Gelukkig ligt er tussen Arnhem en Huissen een mooi stukje wegdek dat prima kan dienen als rondje om het hart sneller te laten pompen en een gooi te doen naar de zogenaamde Qommetjes. Qom staat voor Queen of Mountain. Nu zijn er weinig ‘mountains’ hier in de buurt, maar je kunt ook koningin van de weg worden en dat word je door de snelste op een segment (stuk wegdek) te zijn. Nu ging ik vrijdagavond niet de deur uit om een paar Qommetjes te pakken, maar aangezien ik van één segment wist dat hij er was deed ik een aantal dappere pogingen om voor heel even het kroontje naast mijn naam te zien.

Opblazen en braakneigingen

Zoals gewoonlijk ging ik weer eens te snel van start. Het was niet zo dat ik nog niet warm gereden was, maar blijkbaar niet warm genoeg dus toen ik voor de allereerste keer de weg opdraaide om van Huissen terug te fietsen naar Arnhem en zo tussen de rotondes een toptijd neer te zetten blies ik mezelf volkomen op door al met zo’n 40 kilometer per uur van start te gaan. Het vervelende is dat ik mezelf driekwart van de afstand behoorlijk aan gort kon rijden, maar dat ik op een gegeven moment echt stuk ging. Ik voelde de behoefte om te gaan braken dus dat was het moment dat ik dacht: ‘Je gaat echt heel ver over je grens Ang. Doe het even rustig aan, wil je?!’ Poging één was naar mijn idee mislukt.

Windstil en toch windkracht 2

Wat verder richting Arnhem draaide ik weer terug richting Huissen. Het tempo werd minder, maar bleef nog boven de dertig kilometer per uur. Het was bikkelen, hoewel achteraf bleek dat er totaal geen wind stond. Wat is dat toch, dat je soms het gevoel hebt windkracht twee á drie tegen te hebben en het waait niet? Dat blijf ik vreemd vinden! Afijn, aan het einde van de weg moest ik weer het bultje (die best pijn kan doen als je wilt) op om richting Arnhem te draaien. Dit keer deed ik het maar rustig aan. ‘Het zal gewoon niet wat worden vandaag’, dacht ik. En zo draaide ik uiteindelijk weer richting Huissen en reed ik aan het eind weer de bult op. Ondertussen leken mijn longen in brand te staan en kreeg ik een bloedsmaak in mijn mond. Soms vind ik het heerlijk om zo diep te gaan.

Gechickt* 

Op dat moment zag ik twee mannelijke racefietsers van links komen en ik deed het heel rustig aan om ze voor te laten, ze zouden me immers moeten inhalen. Dacht ik! Ik moest bijna afstappen, zo lang duurde het en toen ze langs waren koste het me relatief weinig tijd om bij te komen. Net na het starten van het segment dacht ik: ‘Fiets eens door mannen, doe jullie shirts en fietsen eer aan!’ Nee, dat dacht ik niet, maar ze gingen me wel te langzaam en ze zagen er snel uit.

De enige optie die er was, was er langs. Maar ik wilde natuurlijk niet langzaam uit het zicht verdwijnen. Nee, het gas ging op de plank en ik stoof er weer met veertig kilometer per uur vandoor.

Ik moet echt nodig iets doen aan die explosiviteit (dit keer 44,6 km/u max.) en vooral dat opblazen, want dit keer stroomden mijn benen nog sneller vol zuur. Aangezien ik niet wist of het mannen waren die het niet kunnen hebben dat ze door een vrouw worden ingehaald en me dus zouden ‘achtervolgen’ kon ik weinig anders dan het zuur negeren en vol blijven gaan. Het bleken uiteindelijk mannen die het wel kunnen hebben (thank god) en dus kon ik het na het segment iets rustiger aan doen. Niet te rustig uiteraard, want dan zou ík ingehaald worden. En dat zou even gênant zijn geweest! Dit leverde me overigens wel de felbegeerde kroon op en dat niet alleen, want ik was ook nog eens de snelste van de dag. Daarmee meteen ook maar even sneller dan echtgenoot. Uitzonderlijk aangezien echtgenoot die dag ook teringhard reed op dat stuk. Hij zal ongetwijfeld een KOM hebben behaald. Jawel, King Of Mountain. En dat maakt ons de Willem-Alexander en Maxima van de Ing. Molsweg in Arnhem J.

Bochtentechniek

Ik draaide nog één rondje en toen was ik er wel klaar mee, maar mijn #elkedageenuur was nog niet voltooid en ik moest er nog een half uurtje aan vast breien. De Sacharovbrug had me al een paar keer verleidelijk aangekeken en ik besloot, in het kader van hoogtemeters maken, maar een paar keer die brug op en neer te fietsen. Bij het opdraaien ervan kreeg ik de wind vol in mijn gezicht.

‘Ha, toch wind’, dacht ik, maar waarschijnlijk was dit de rijwind van alle auto’s die voorbij raasden.

Dat neemt niet weg dat ik het gevoel had flink te moeten ploeteren. Zo erg dat ik op een gegeven moment dacht geen adem meer te krijgen. Onderaan de brug zitten een paar leuke bochten en dus kon ik mijn bochtentechniek ook weer wat aanscherpen (ik ben er echt waardeloos in). Waar ik de weg over moet steken naar Westervoort ben ik weer omgekeerd. Ik hoopte op een QOM, maar ook brug op leek ik weer last te hebben van de wind die er niet was. Het uitzicht richting Arnhem was in ieder geval prachtig en met lekkere muziek in mijn oren reed ik heerlijk omhoog.

Onderaan de brug besloot ik nog eenmaal heen en weer te gaan, hoewel ik het voor de tijd niet hoefde te doen. Dit keer ging ik voor een deel staand op de pedalen omhoog. ‘Alsof die benen nog niet genoeg gebrand hebben!’ dacht ik ondertussen. Het was zwaar, maar ook dat moet ik een beetje onder de knie zien te krijgen aangezien er twee lange toertochten aankomen die een paar maal over de Posbank gaan. Helaas kreeg ik ook wat last van mijn rechterknie waardoor ik eieren voor mijn geld koos en het toch echt rustiger aan deed. Teruggaan was geen optie, dat gebeurde pas bij de oversteek naar Westervoort. Het laatste stuk ook weer rustig aan gedaan.

Bij het stoplicht stond er een automobilist die het nodig vond om expres gas te geven terwijl ik langs reed. Voet op het pedaal en de ander even de gasplank op de bodem. Zo kinderachtig! Nee, dan heb ik toch liever een paar mannen achter me aan die het niet kunnen hebben dat ze *gechickt worden.

Groetjes Angela

ps. Ik reed die dag meerdere Qommetjes en heb daarmee een aantal kroontjes ‘gewonnen’. I feel like a Queen!

Related posts

Leave a Comment