Dieptepunt – opbouwen Gabapentine #1

Ik dacht dat ik mijn ergste dagen inmiddels wel had gehad, maar het lijkt erop dat de ellende maar bezig blijft. Ik was er echt van overtuigd dat als de ontsteking uit mijn mond was verwijderd ik weer vooruit kon kijken. 

Stoppen met Lyrica was de oplossing om weer een goed klachtenvrij leven tegemoet te gaan, ik wist zeker dat ik dat niet meer nodig zou hebben. Ik negeerde voor het gemak maar even de pijn in mijn kiezen rechts en weet het aan het Lyrica vrij zijn. Dubbele gedachten dus, of de wetenschap dat ik niet zonder kan. 


Contra Indicatie 

Gisteren was het de zoveelste slechte dag in de afgelopen weken en ik had dit keer om 13:00 uur al een Tramadol nodig (normaal neem ik dan pas tegen 17:00 uur in als Christiaan thuis is). Eigenlijk mag ik dat middel helemaal niet slikken met Gabapentine, maar dat was ik ten eerste vergeten en ten tweede had ik daar misschien ook niets op uit gedaan. 

Pijn maakt wanhopig en zorgt ervoor dat je rare dingen gaat doen om er vanaf te komen, met alle (ingecalculeerde?!) risico’s van dien. 

Het deed me wel beseffen dat ik de pijn rechts niet langer mag ontkennen en naar de tandarts moet voor we Pasen tegemoet gaan. Wat is dat bij mij toch met die dagen? Die afspraak staat voor zo gepland, maar is waarschijnlijk al voorbij op het moment dat ik dit publiceer. 

Overgeven

Gisteren werd ik zo onwijs ziek van de Tramadol dat ik om 15:30 kotsend boven het toilet hing. Elize werd thuisgebracht en ik kon de brenger niet eens bedanken. Ik spuugde alleen maar slijm, want op een paar maaltijden na komt er weinig in mijn maag terecht. Misschien ook een reden dat ik zo ziek was. 


Eten klaarmaken

Uiteraard moest er eten worden klaargemaakt voor de kinderen. Ik had ze beloofd dat als ik me goed voelde we friet zouden eten, maar ik voelde me totaal niet goed. Daar konden zij niets aan doen dus ik had zelfs nog het idee opgevat om gebruik te maken van ‘Thuisbezorgd’, maar alleen al het scrollen door het menu maakte dat ik me nog ellendiger voelde. Ik had continu braakneigingen. 


Dieptepunt in moederschap

Na een paar sms’jes van Elize kon ik er niet meer onderuit om bijna letterlijk naar beneden te kruipen. Half ineengekrompen liep ik door de woonkamer om vervolgens, op een krukje, bij te komen in de keuken. Het duurde daarna nog een paar minuten voor ik de soep en de knakworstjes had gepakt en moest toen eerst weer uithijgen en de braakneigingen opvangen. 

Zittend in de keuken met een bak onder mijn neus om in over te geven is echt wel het dieptepunt in mijn moederschap!

Niet veel later kon ik echter de pannen op het gasfornuis zetten, maar verder ben ik niet meer gekomen. Gelukkig heb ik dat vuur nooit aangezet. 

Bolletjes met mayonaise en ketchup/curry

Ik kon niet anders dan de hulp inroepen van Elize en haar de broodjes te laten maken, de soep en knakworst hielden ze te goed. Ik gaf ze de vrije hand, had weinig keuze, en ze bepaalden zelf wat ze erop deden. Samuël koos (uiteraard) voor ‘mayonaise’ met ketchup en Elize koos voor curry in plaats van ketchup. Ze hebben gesmikkeld, hadden dat met papa nooit voor elkaar gekregen ;-), maar het had zo niet moeten gaan. Ik wil ten alle tijden voor ze kunnen zorgen. Ik had die Tramadol nooit moeten nemen, ook niet vanwege het risico dat ik ermee nam. 

Alleen naar bed

Elize is de laatste dagen het meeste de dupe van mijn ziek zijn. Ze moest een paar keer alleen naar school, nu moest ze eten maken en daarna ook nog haar zieke broertje naar bed doen. Dat had ik overigens nog niet vermeld: Samuël is ook ziek en ik kon gisteren weinig voor hem doen. Nu was hij niet meer zó ziek, maar toch. En Elize mocht na half vier voor hem zorgen. Daarna mocht ze hem ook nog eens naar bed brengen en toestoppen. Dat had ik moeten doen! Ja, dat maakt me verdrietig. Zelfs knuffelen was een opgave, mijn ogen openen maakte me doodziek en elke beweging riep braakneigingen op. Gelukkig heb ik een geweldige dochter!!!!!!!

(g)een leven

Afgelopen week schreef ik een blog over het feit dat ik beter een beroerd leven met pillen kan hebben en er nog zijn voor mijn kinderen dan helemaal geen leven, maar na een dag als gisteren ben ik daar niet meer zo zeker van. Die blog is nog niet gepost, want hij is erg eerlijk en open en misschien niet fijn om te lezen dus daar denk ik nog over. Een leven als dit is niets en als ik dan niet voor mijn kinderen kan zorgen…. wat als er gisteren iets was gebeurd? Met de kinderen? Met mij? Ik zou het mezelf nooit vergeven. 

Related posts

Leave a Comment