Hoe angst me bijna weerhield van een gezellig rondje fietsen

Vorige week maandag was het dan eindelijk zover, ik ging weer op pad met mijn racemonster. Onder me een kurkdroog wegdek en boven een strakblauwe lucht met een stralende zon. Hoewel het de bedoeling was een klein tochtje te maken stond de teller aan het einde van de rit op 62,9 kilometer. Dat waren echter niet alle kilometers die dag, want woon-schoolverkeer werd ook nog gedaan. Het dagtotaal kwam uit op 75,9 kilometer.

Ik kan zeggen dat het toch een beetje teveel van het goede was, het was niet helemaal zo gepland. Het ging heerlijk, absoluut. En het was ook nog een supergezellig, maar aan mijn lichaam kon ik het goed merken dat ik net iets te ver was gegaan. De man met de hamer kwam op het moment dat ik nog zo’n 15 kilometer te gaan had naar huis, maar laat ik bij het begin beginnen.

Haat tegen wielrenners

Zoals gewoon viel het niet mee om op pad te gaan. Zoals het je misschien wel is opgevallen zijn wielrenners de laatste weken op een slechte manier in het nieuws en wordt er veel kwaad over ze gesproken in de sociale media. Er zijn een aantal fanatiekelingen die het dusdanig verpesten voor de recreatievelingen. Nee, dat is geen bestaand woord, maar het past wel goed ;-). De laatste weken gebeuren de meest bizarre ongelukken met wielrenners en zelfs wanneer die wielrenner er helemaal niets aan kan doen wordt er flink gescholden en getierd op het internet. Laatst las ik ook weer een bericht van een wielrenner die in botsing kwam met een voetganger omdat de voetganger plots overstak over een fietspad. Complete overmacht voor de wielrenner, maar wie heeft het uiteindelijk weer gedaan? Ook in mijn nabije omgeving wordt beweerd dat elke wielrenner asociaal is en dat doet toch stiekem een beetje pijn hoewel ik van mezelf weet dat ík absoluut niet in die categorie thuishoor. Dan heb je ook nog een die idioten die het nodig vinden om het aantal wielrenners dat er rondrijdt te elimineren door ze simpelweg óf van de weg te drukken óf ze gewoon maar dood te rijden. Ja, dat lees je goed! Of ik het nu wil of niet, dit maakt me bang. Zeker wanneer je je bedenkt dat een ongeluk in een klein hoekje zit en je zo onder een auto ligt, iets dat me vorige week bijna gebeurde, maar dat was nadat ik deze tocht had gereden.

Lichte dwang is soms noodzakelijk

Na wat over een weer ge-app met mijn (incidentele) fietsmaatje Monique lukte het me toch om mezelf met lichte dwang op de fiets te zetten. Die stond als sinds de avond ervoor startklaar en alles wat ik nodig had hoefde ik niet meer te pakken. Het enige dat moest gebeuren was kleding aantrekken, naar buiten lopen en de deur op slot doen. Dat is overigens ook een dingetje, want ik ben altijd als de dood dat ik de deur dichttrek en zonder sleutel kom te staan. Maar goed, bijna drie kwartier later dan gepland stapte ik op mijn Trek en reed ik over de Drielsedijk richting Heteren alwaar ik Monique vlak voor Driel tegenkwam. Dat kwam overigens mooi uit, want daar was ook de afslag om richting Elst te gaan.

Herinneringen aan vroeger

Als ik iets heerlijk vind dan is het wel fietsen door de landerijen. Langs grote boerderijen waar de geur van koeienvlaai je tegemoet komt en de stank van varkens je even doet bedwelmen. Het doet me denken aan vroeger, aan mijn fietstochten door de boerendorpen in Twente. Het doet me denken aan mijn stages op een aantal van die boerderijen. Ik heb iets met boerderijen hoewel ik zeer dankbaar ben dat ik uiteindelijk een techneut ben getrouwd in plaats van een boer. Niets mis met een leuke boer hoor, maar ik ben toch blij dat ik inmiddels in een 30 onder 1 kap woon in een grote stad ;-). Nou oké, eerlijk is eerlijk, iets minder stads mag ook wel.

Kleine dorpjes – gehuchten

Als je zoals ik je route trackt en het later terugkijkt op Strava dan zie je dat al die boerderijen in hun eigen kleine dorpjes staan. Namen als Homoet, Snodenhoek en Lijnden komen voorbij wanneer je aan het fietsen bent en je hebt er geen idee van. Pas later zie je het op de kaart.  Het moet net zoiets zijn als Zuna, Notter en Hexel in de buurt van waar ik vandaan kom, alleen staan daar wel plaatsnaambordjes langs de kant van de weg. Noem me gek, maar ik vind het interessant.

Toen ik mijn spatbord moest achterlaten

Langs Elst fietsten we naar Valburg om vervolgens langs Strandpark Slijk-Eewijk uiteindelijk om Oosterhout heen terecht te komen op de Waaldijk van Nijmegen richting Heteren te komen. Overigens sloopte ik onderweg nog mijn achterspatbord en was ik genoodzaakt deze achter te laten op een elektriciteitskast in een woonwijk op weg naar de Waaldijk. ‘Mijn excuses voor de rommel’, mocht je de persoon die hem vond dit toevallig leest. Normaal gesproken gooi ik mijn rommel netjes weg of neem ik het mee. Beiden was niet te doen, hopelijk heeft iemand het voor mij gedaan. Hulde!

Idyllische kerkjes

Hoewel ik het bij tijd en wijle doodeng vind om over dijken te fietsen vind ik het tegelijkertijd ook heerlijk. Nergens vind je meer weidsheid dan wanneer je over een dijk fiets met aan de ene kant naast je een grote rivier en aan de andere kant niets anders dan weilanden met daarin af en toe een ‘verdwaalde’ boerderij. Soms vind je wel eens een camping aan kant van de rivier, dat is mij overigens geen vreemd beeld, en als je geluk hebt kom je een mooi idyllisch kerkje tegen dat is omgebouwd tot galerie. Laat dat dan het geval zijn geweest vorige week. Dit was overigens ook meteen de eerste foto die ik die dag maakte. Ja, het verbaast mij ook dat ik het zo lang heb volgehouden zonder ook maar één keer te klikken. Mijn telefoon zat in een plastic hoesje en dat maakte dat ik er ook niet zo gemakkelijk bij kon. Wel zo veilig overigens om foto’s te maken terwijl ik stilsta, maar dat terzijde.

Fiets met de prijs van een tweedehands 320 d

Onze tocht lang de Waal ging gelukkig nog even door en Monique en ik praatten over van alles. Af en toe keek ik even stiekem opzij naar haar prachtige Ridley die ze te leen heeft gekregen omdat haar nieuwe frame al belachelijk lang op zich laat wachten. Een Ridley Jane SI met een Shimano Ultegra Di2 versnellingsgroep. Een pracht exemplaar hoewel ik zelf de voorkeur zou hebben voor een witte variant. Maar goed, we hebben het hier over een fiets die de nieuwprijs heeft van een prachtige tweedehands BMW 320 d High Executive om maar iets te noemen. Nee, deze fiets staat niet in mijn winkelwagentje online klaar. Ook niet op die van Monique heb ik begrepen, maar ik zou er net als haar maar heel erg van genieten om dat ding een paar honderd kilometer onder mijn kont te mogen hebben.

Fotomomentjes en bange springen koeien

Zoals altijd komt er vanzelf een moment dat je de dijk moet verlaten en weer terug moet naar de bewoonde wereld. Via Herveld-Zuid (of all places) en Andelst reden we langs Randwijk en door Heteren via de Boltweg weer terug richting Driel. We bespraken lastige onderwerpen, leerden elkaar beter kennen en het was zelfs jammer dat we afscheid moesten nemen, maar heel veel meer kilometers had ik er ook niet uitgekregen. Het bleef tot dat moment overigens bij die ene foto, maar je begrijpt natuurlijk wel dat ik de schade daarna ruimschoots inhaalde. Het was fijn om even een paar keer stil te staan en te genieten van de natuur om me heen. Ik kon het niet nalaten om de prachtige treinbrug tussen Arnhem en Driel op de foto te zetten en op stadsblokken (Arnhem) ben ik gewoon even stil blijven staan om te kijken naar de langslopende koeien. Een paar van hen bleven stilstaan en geloof het of niet je kunt in de ogen van een koe zien dat zij bang voor je is. Echt! Eentje bleef maar kijken en kijken en ik zag aan haar hele lichaam dat ze niet zo goed wist wat ze moest doen, uiteindelijk maakte ze een aantal bizarre, maar zeer lachwekkende ‘bokkensprongen’ en vervolgde ze haar weg. Ik overigens ook. Na een korte aarzeling besloot niet nog een klein ommetje te maken, maar naar huis te gaan. Het was genoeg!

 

 

 

Related posts

Leave a Comment